ฟอร์โร

กรูฟแบบไบเอามักตั้งพื้นด้วยซาบุมบา เสียงต่ำกับเสียงตบวางแรงต่างกันได้ตลอดรอบ แอคคอร์เดียนจึงมีช่องฝากวลีสั้นไว้เหนือจังหวะ เมื่อท่อนหลักวนมา วงอาจเติมไทรแองเกิลให้เส้นย่อยชัดขึ้น หรือหยุดเครื่องเคาะชั่วครู่เพื่อให้จังหวะที่เข้ามาใหม่มีแรงกว่าช่วงเปิด

ความต่างของก้าวช่วยวางลำดับแรงของเพลงโดยไม่เร่งทุกห้อง โชตีมักให้การโยกผ่อนกว่าไบเอา ส่วนอาร์รัสตาเปมักดันฝีเท้าให้คึกคักขึ้น ตอนปิดจึงลดเสียงทีละชั้น ปล่อยแอคคอร์เดียนค้างวลีให้ช่วงท้ายโปร่งขึ้นตามแรงที่ต้องการ

วรรคของนักร้องในฟอร์โรมักกระชับและชัดพอให้แอคคอร์เดียนตอบได้ เสียงเดี่ยววางคำไว้ด้านหน้าให้หูตามเรื่องที่ผู้เขียนเลือก เสียงกลุ่มเข้ามาย้ำคำท้ายหรือเพิ่มแรงในท่อนรวม ส่วนการเว้นเสียงร้องทั้งช่วงจะให้แอคคอร์เดียนรับหน้าที่นำทำนองแทน

คนทำเพลงภาษาไทยควรเผื่อจังหวะให้วรรณยุกต์กับพยางค์สำคัญไม่ชนเสียงตบ ถ้อยคำสั้นที่เว้นหางไว้เหมาะกับการรับส่งแบบถามตอบ ในบรรยากาศงานชุมชนหรือลานเต้นรำเสียงตะโกนรับของกลุ่มมักฟังเป็นธรรมชาติ ระบุในพรอมต์ว่าอยากได้เสียงเดี่ยวระดับกลางที่ออกคำชัดและกลุ่มรับท้ายวรรค โดยไม่เติมเสียงร้องทุกช่อง

แอคคอร์เดียนลากปลายวลีค้างในห้องซ้อมเล็ก ซาบุมบาเข้าต่ำก่อนเสียงตบ แล้วไทรแองเกิลขีดช่องด้านบน นักร้องเดี่ยวรอหนึ่งจังหวะก่อนส่งคำแรก รายละเอียดนี้เขียนในพรอมต์ได้โดยบอกบรรยากาศใกล้ชิด เสียงแรกเสียงถัดไป และสิ่งที่หูควรรอ

จุดที่ได้ยินแอคคอร์เดียนค้างปลายวลีบอกได้เพียงว่าควรฟังจังหวะตรงไหน ส่วนเพลงใหม่บน Suno ให้บอกการเรียบเรียงที่อยากฟัง จะเลือกไบเอาที่ค่อยรวมแรง โชตีที่โยกผ่อน หรืออาร์รัสตาเปที่ผลักฝีเท้าก็ได้ ถ้าอยากให้ภาษาไทยเด่น เขียนเนื้อเป็นวรรคสั้นแล้วบอกการรับท้ายของกลุ่ม เสียงทุกชั้นไม่ต้องเข้าพร้อมกัน