Nie życzę Ci życia bez burzy, bo skąd wtedy wiedzieć, czy parasol naprawdę działa? Nie życzę też wielkich zwycięstw, medali, fanfar i pomników zrobionych z dobrych rad. To wszystko jest trochę podejrzane. Życzę Ci za to tych komentarzy od dziwnych ludzi, które pojawiają się nagle i nie pytają o pozwolenie. Tego Twojego dziwnego humoru, który potrafi zrobić zakręt tam, gdzie człowiek spodziewał się prostej. I słów. Baw się nimi, bo potrafisz jak nikt inny. Przestawiaj je, gub, znajduj, wkładaj nie tam, gdzie trzeba. Wywracaj znaczenia na drugą stronę. Niech się kurzy! Niech czasem zdanie nie ma żadnego sensu, a mimo to będzie dokładnie takie, jak powinno być. A kiedy przyjdzie dzień, w którym świat zacznie mówić: „trochę poważniej”, „trochę ciszej”, „trochę bardziej normalnie” weź pędzel, weź farby. I po prostu nie słuchaj. Niech czerwień dalej będzie czerwona, niebieski niech nie boi się nieba, a żółty niech wali po oczach jak słońce przez niedomknięte okno! Tylko jednego pilnuj. Żeby żadna z tych farb nigdy nie nabrała odcienia szarości. Bo świat ma już wystarczająco dużo szarości. A Ty masz jeszcze mnóstwo kolorów do zmarnowania. I jeszcze jedno. Bez Ciebie tu nie ma mnie. Nie dlatego, że nie potrafię być sam. Po prostu są ludzie, przy których człowiek staje się trochę bardziej sobą. Więc maluj. Pisz. Baw się słowami. I od czasu do czasu wyciągnij z rękawa kolejny bezczelny komentarz i rzuć nim w świat! Niech się świat martwi... co z nim zrobić!
