Dankie vir die môre... Dankie vir die son... Dankie vir nog ’n dag wat stil begin. Dankie vir die reën... vir die lug wat ek asemhaal... vir al die klein dinge wat ek soms vergeet om raak te sien. Mhmmmm... Ahhhhh... Ek het soveel oggende al aan môre gedink... terwyl vandag stil rondom my gebeur. Sonlig deur ’n venster. ’n Stem wat ek uit my hart ken. Koffie op die tafel... en ’n nuwe dag wat niks van my vra nie. En miskien... was die lewe nog altyd daar. Lord... glo my... ek is dankbaar vir hierdie lewe. Vir die môre... vir die sonlig... vir nog ’n dag wat voor my lê. Lord... glo my... ek vra nie vir ’n perfekte lewe nie. Laat my net die klein dinge sien... voor hulle stil verdwyn. Mhmmmm... Ahhhhh... Party dae vergeet ek. Ek tel alles wat nie gebeur het nie. Die deure wat nooit oopgegaan het nie. Die paaie wat ek nooit geloop het nie. En terwyl ek kyk na alles wat ontbreek... sien ek amper nie wat nog hier is nie. Iemand lag in die kamer langsaan. Reën teen die venster. ’n Hand wat na myne reik... asof dit die gewoonste ding in die wêreld is. Maar dit is nie. Lord... glo my... soms vergeet ek om te sien... hoeveel van dit waarna ek gesoek het... reeds hier by my was. Lord... glo my... ek vra nie vir alles nie. Gee my genoeg stilte om my hart te hoor... en genoeg tyd om dit te voel klop. Ahhhhh... Mhmmmm... Miskien word ’n goeie lewe nie gemeet aan hoeveel ons versamel nie. Miskien word dit gemeet aan hoeveel oomblikke ons werklik raakgesien het. Hoe dikwels ons geluister het. Hoe dikwels ons gekyk het. Hoe dikwels ons lank genoeg stilgestaan het... om te weet: Ek leef. Mhmmmm... Lord... glo my... ek is dankbaar vir vandag. Vir elke gewone oomblik waaraan ek eens te vinnig verbygegaan het. Lord... glo my... as môre weer na my toe kom... wil ek die oggend ontmoet... met oop oë... en sien. Ahhhhh... En as al wat ek het hierdie oomblik is... hierdie asem... hierdie lig... dan het ek miskien... reeds... genoeg. Mhmmmm... Ahhhhh... Lord... glo my...
