[Intro] Móðir mín... Heyr þú mik yfir haf. [Verse 1] Eldr rann um eikardyrr, óvinir kómu, brotnaði friðr. Móðir kallaði nafn mitt hátt, myrkr hulði fjǫll um langa nátt. Menn annars kyns tóku mik þar, móðug ok bundin til skips ek var. Strǫndin hvarf, en hjarta mitt brann, hvert tár til kaldra bylgna rann. [Verse 2] Langt bar knǫrr um kaldan sæ, kinn var vot af salti ok snæ. Systur minnar þráð ek batt, sárt við hjarta, hélt honum þétt. Faðir minn sat við eldinn heima, andlit hans má ek aldri gleyma. Rán tók sól, en særinn söng, sorg mín vakti, en nótt var lǫng. [Chorus] Heim, heim, yfir hrǫnn, heim til þín, um vind ok fǫnn. Móðir mín, við myrkan sæ, mun ek þik, þótt aldri sjæ. Heim, heim, heyr mitt ljóð, hjarta mitt geymir ætt ok blóð. [Verse 3] Vetr kom hvítr um víðan fjǫrð, vindr bar snæ yfir frosna jǫrð. Ek sat hljóð við ókunnan eld, ættar minnar saknaði hvert kveld. Hann gaf mér ull, hann gaf mér brauð, gat þó eigi bœtt mína nauð. Ek mælti: Þú tókst mik frá mínum, mína sorg sé ek eigi í augum þínum. [Verse 4] Ár liðu hljótt sem elfr til sævar, hlý urðu orð hans, hugr minn þiðnaði. Við eldinn sagði hann sorgir sínar, sat hann kyrr ok hlýddi á mínar. Hann leysti fjǫtur, lét mik ráða, lét af drambi, bað mik náða. Ek kaus at dvelja, ek kaus hans hǫnd, kærleikr óx þar sem slitnuðu bǫnd. [Bridge] Sendimenn fóru um svalan sæ, silfr bar hann mínum frændum í bæ. Sætt var gerð, ok sár tóku at gróa, sǫngr kvað við þar sem eldar glóa. Mundr var goldinn, mjǫðr var borinn, mér var sess við arin búinn. Ek fyrirgaf honum, en gleymda eigi, sorgin vék er árin liðu. [Final Chorus] Heim, heim, yfir hrǫnn, heim til þín, um vind ok fǫnn. Móðir mín, nú syng ek þér, mín bǫrn sitja hér hjá mér. Heim, heim, heyr mitt ljóð, hér lifir áfram várt ættarblóð. [Outro] Ek ól honum son, ek ól honum mey, ættar minnar nǫfn skulu deyja eigi. Við arin kenni ek bǫrnum kvæði, segi frá forfeðra siðum. Særinn skildi, særinn batt, sorg varð minning, ást varð sátt. Móðir mín... Heyr þú mik yfir haf.
