[Intro] Mi trovis ŝin en blua statik', Inter la ondoj de dolĉa muzik'. Ŝia voĉo venis kvazaŭ miel', kaj la anteno flustris pri kaŝita ĉiel'. [Verse 1] Ŝi kantis el vitro kaj lumo-polvo, ŝiaj haroj odoris je oranĝa volvo. La radio spiradis per blua kolor', kaj ŝia rideto gustis kvazaŭ or'. Mi metis la orelon sur frostan kradet', por kapti ŝian voĉon tra ĉiu ondet'. Ŝi kantis pri maroj kaj dormantaj steloj, pri sukera ĉielo kaj bluaj tuneloj. [Pre-Chorus] Ho, kia voĉo el blua sekret'! Ho, kia kanto el dolĉa kviet'! Ŝi kantas la sonon de ĵaŭda maten', kaj ĉio ekflosas en milda seren'. [Chorus] Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia kanto gustumas je dolĉa citron'. La voĉo fruktodoras, la muziko floras, kaj ĉio ekfluas dum l' aero koloras. Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia rido brilegas sub luna kron'. La ritmo ekturnas la stelan ĉiel', kaj ĉio min portas al kristala miel'. [Verse 2] Mi turnis la butonon al ŝia frekvenc', kaj sub ŝia voĉo mi trovis silent'. La ruĝa lampeto ekbrilis kiel sun', kaj ŝia plej alta noto gustis je prun'. Ŝi rakontis pri urbo kun arĝentaj tureloj, kie la muroj resonis per koralaj fabeloj. La radio varmiĝis en ruĝa sopir', kaj la nokto ĉirkaŭe gustis kvazaŭ mir'. [Pre-Chorus] Ho, kia voĉo el blua sekret'! Ho, kia kanto el dolĉa kviet'! Ŝi kantas la sonon de ĵaŭda maten', kaj ĉio ekflosas en milda seren'. [Chorus] Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia kanto gustumas je dolĉa citron'. La voĉo fruktodoras, la muziko floras, kaj ĉio ekfluas dum l' aero koloras. Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia rido brilegas sub luna kron'. La ritmo ekturnas la stelan ĉiel', kaj ĉio min portas al kristala miel'. [Bridge] Tra la bruoj de l' noktomeza aer', mi sekvis la voĉon tra blua mister'. Ĝi venis kaj iris kiel mar' en lum', lasante en mia brusto spuron de fum'. Mi fermis la okulojn por vidi pli klare, kaj ĉiu silent' eksonis gitare. Ŝi estis malproksima, sed vibris en mi, kvazaŭ la radi' jam revis per mi. [Final Verse] Sed kiam mi volis estingi la lumon, la radio flustris el rozkolora fumo: “Vi serĉis voĉon en blua mister', sed mem vi kantadis en ĉiu vesper'.” Ridete mi lasis la ondon spiral', kaj faris el statik' kanteton kristal'. Se neniu ĝin aŭdas, ĝi brilas en stel', sur blua frekvenco de koro fidel'. [Final Chorus] Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia kanto gustumas je dolĉa citron'. La voĉo fruktodoras, la muziko floras, kaj ĉio ekfluas dum l' aero koloras. Knabin' el bluo, el ondo kaj son', ŝia rido brilegas sub luna kron'. La ritmo ekturnas la stelan ĉiel', kaj ĉio min portas al kristala miel'. [Outro] En bluo... en ondo... en bluo... la knabin' de la radi'... bluo...
