Tahimik ang gabi, puso’y gumagalaw Sa ilalim ng buwan, pangarap ay sumiklab Bawat hakbang, may kirot at galak Pag-asa’y umaawit sa gitna ng dilim Liwanag sa hangin, ako’y tinatawag Walang tinig, ngunit damang-dama Tunay na landas, sa puso nagmula Hindi ko makita — ngunit alam ko’y nariyan Dumaan sa unos, ngunit di nasira Ang apoy sa dibdib, lalong nagliliwanag Mga lihim ng mundo’y aking niyakap Upang ihatid sa iba ang liwanag ng bukas Ang katarungan ay hindi sigaw Ito’y kalmadong tinig ng loob Sa katahimikan, doon siya’y sumisilang Pag-ibig at katotohanan, iisa ang ugat Liwanag sa hangin, dala ng dasal Bawat luha’y naging alon ng liwanag Hindi takas, kundi tagapagdala Ng awit na muling magbubukas ng daigdig Gitara’y bumubulong ng paalam Hangin ay may dalang panibagong umaga At sa himig na ito, tahimik man o malinaw Ako’y liwanag na patuloy na gumagala
