(INTRO): To nie jest noc, i to już nie jest dzień. To moment, w którym wszystko jeszcze oddycha. (ZWROTKA I): Myśli zwalniają jak kroki we mgle, nie chcą już iść ani wracać. Światło pamięta, że było, ale sen zaczyna je wołać. Nie pytam, dokąd prowadzi cisza, nie sprawdzam, co znaczy znak. Jestem dokładnie tu — pomiędzy tym, co było, a tym, co jeszcze nie chce się nazwać. (REFREN): Jestem między światłem a snem, gdzie nic nie musi się wydarzyć. Jestem między światłem a snem — tu uczę się nie wybierać. Nie idę naprzód, nie cofam się. Po prostu trwam. (ZWROTKA II): W tej przestrzeni nie ma czasu, tylko oddech, który się powtarza. Każda myśl traci ostrość, jakby nie chciała już ranić. To nie jest ucieczka ani strata, to nie jest zawieszenie w lęku. To zgoda na to, że sens czasem dojrzewa w ciemniejszym świetle. (REFREN): Jestem między światłem a snem, gdzie pytania nie domagają się odpowiedzi. Jestem między światłem a snem — i to wystarcza, by być. (MOST): Może właśnie tutaj rodzi się prawda, która nie potrzebuje słów. Może właśnie tu dusza uczy się słuchać bez napięcia. (ZWROTKA III): Nie wiem jeszcze, kim będę dalej, i nie chcę tego wiedzieć. To miejsce jest wystarczające, by odpocząć od definicji. Zanim wróci imię, zanim pojawi się głos — pozwalam sobie być między światłem a snem. (REFREN finałowy): Jestem między światłem a snem, w przestrzeni bez nazw. I po raz pierwszy nie chcę niczego przyspieszać. (CODA): Niech ta noc Nie będzie odpowiedzią. Niech będzie miejscem Nowego uczucia.
