
👑 فصل 4️⃣4️⃣👑پادشاهی شاپور ذوالاکتاف👑قسمت5️⃣👑از ابیات2️⃣4️⃣📝4️⃣4️⃣👑بخش2️⃣
یکی روستا بود نزدیک شهر که دهقان و شهری بدو بود بهر بی بی بی بییییییییامـــــــــــــــــــــــــــــدددددددـــــــــــــــــمدمدمدمددددــــــــــــــــــــــــــ بیامد به خان یکی کدخدای بپرسید کاید مرا هست جای برو آفرین کرد مهتر بسی که چون تو نیابیم مهمان کسی ببود آن شب و خورد و بخشید چیز ز دهقان بسی آفرین یافت نیز سپیده برآمد بنه برنهاد سوـــــــــــــسوسوسووووووــــــــــــــــــــسوووویـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــسو سوی خانهٔ قیصر آمد چو باد بیامد به نزدیک سالار بار برو آفرین کرد و بردش نثار بپرسید و گفتش چه مردی بگوی که هم شاهشاخی و هم شاهروی چنین داد پاسخ که ای پادشا یکی پارسی مردم و پارسا به بازارگانی برفتم ز جز کی کی کمی کمی کی کی کمی یکی یکی کاروان دارم از خز و بز کنون آمدستم بدین بارگاه مگر نزد قیصر گشاینده راه ازین بار چیزی کش اندر خورست همه گوهر و آلت لشکرست پذیرد سپارد به گنجور گنج بدان شاد باشم ندارم به رنج دگر را فروشم به زر و به سیم به قیصر پناهم نپیچم ز بیم بخرم هرانچم بباید ز روم اــــــای ای ایییییییرا را راننده ایایای ران ایرانـــــــــــــــــرا رانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ روم سوی ایران ز آباد بوم ز درگاه برخاست مرد کهن بر قیصر آمد بگفت این سخن بفرمود تا پرده برداشتند ز در سوی قیصرش بگذاشتند چو شاپور نزدیک قیصر رسید بکرد آفرینی چنان چون سزید نگه کرد قیصر به شاپور گرد ز خوبی دل و دیده او را سپرد بفرمود تا خوان و می ساختند ز بیگانه ایوان بپرداختند جفادیده ایرانیی بد به روم چنانچون بود مرد بیداد و شوم به قیصر چنین گفت کای سرفراز یکی نو سخن بشنو از من به راز که این نامور مرد بازارگان که دیبا فروشد به دینارگان شهنشاه شاپور گویم که هست به گفتار و دیدار و فر و نشست چو بشنید قیصر سخن تیره شد همی چشمش از روی او خیره ش

