[Verse 1] Retractis velis fenestrae, lux pigra urbis meridiana labitur. Tacitum hoc momentum est, antequam e cubiculo discedas. Quoties te prope sentio credo hoc ultimum fore. O quam diu simulare possumus nos tantum amicos bonos esse? [Verse 2] Levis tantum amor — hoc mihi parcis ex corde mutato. Tabella conventuum plena, ignoti per vias vagantur; hoc est optimum quod nobis restat. Iam dolorem ferre nequeo, haec reficere et rumpere sine fine. Quam diu fingemus nos nihil nisi amicos esse? [Chorus] Tibi me totum dedi, nihil celans, nihil retinens. Si tacitus e vita tua abirem, num sentires me discessisse? Tot animi nodi implicati — maneamne an fugiam? Si subito evanescerem, quam diu antequam scires? Num vere tantum amici sumus? [Verse 3] Olim dicebas: “Te amo,” olim: “Per te vivus fio, iuvenis.” Nunc tantum consuetudo manet, gustus rarus, semel in mense, qui linguam tuam leviter tangat. Heu, quam sordidus factus est amor dum finis tacite appropinquat. O quam diu fingere possumus nos adhuc amicos esse? [Chorus] Tibi me totum dedi, nihil celans, nihil retinens. Si tacitus e vita tua abirem, num sentires me discessisse? Tot animi nodi implicati — maneamne an fugiam? Si subito evanescerem, quam diu antequam scires? Num vere tantum amici sumus? [Outro] Num adhuc amici sumus? An amor olim fuit, nunc umbra manet?
