تـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــ تـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــتـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــییییییییی تباهی بگیتی ز گفتار کیست دل دوستانرا پر آزار کیست چه چیزیست کان ننگ پیش آورد همان بد ز گفتار خویش آورد بیک روز تا شب برآمد ز کوه ز گفتار دانا نیامد ستوه چو هنگام شمع آمد از تیرگی سرمهتران تیره از خیرگی ز گفتار ایشان غمی گشت شاه همی‌کرد خامش بپاسخ نگاه گرانمایه هرمزد برپای خاست یکی آفرین کرد بر شاه راست که از شاه گیتی مبادا تهی همی‌باد بر تخت شاهنشهی مبادا که بی‌تو ببینیم تاج گر آیین شاهی وگر تخت عاج به پوزش جهان پیش تو خاک باد گزند تو را چرخ تریاک باد سخن هرچ او گفت پاسخ دهم بدین آرزو رای فرخ نهم ز فرزند پرسید دانا سخن تـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــ تـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــتـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــییییییییی وزو بایدم پاسخ افگند بن به فرزند باشد پدر شاددل ز غمها بدو دارد آزاد دل اگر مهربان باشد او بر پدر به نیکی گراینده و دادگر دگر آنک بر جای بخشایست برو چشم را جای پالایشست بزرگی که بختش پراگنده گشت به پیش یکی ناسزا بنده گشت ز کار وی ار خون خروشی رواست که ناپارسایی برو پادشاست دگر هر که با مردم ناسپاس کند نیکویی ماند اندر هراس هران کس که نیکی فرامش کند خرد رابکوشد که بیهش کند دگر گفت ازآرام راه گریز گرفتن کجا خوبتر از ستیز به شهری که بیداد شد پادشا ندارد خردمند بودن روا ز بیدادگر شاه باید گریز کزن خیزد اندر جهان رستخیز چه گوید که دانی که شادی بدوست بببببببببببـــــــــــــــــــرادر در بــــــــــــــببببببببرارارارارارادر بببببببببببببببببب ارارارا ــــــــــــــــــــــــــبــــــــــــ تـــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــتـــــــــــــــــــــببببباهــــــــــــــــــــــــبــــــــــــییییییییی برادر بود با دلارام دوست دگر آنک پرسد ز کار زمان زمانی کزو گم شود بدگمان روا باشد ار چند بستایدش هم اندر ستایش بیفزایدش دگر آنک پرسید ازمرد دوست ز هر دوستی یارمندی نکوست توانگر بود چادر او بپوش چو درویش باشد تو با او بکوش کسی کو فروتن‌تر و رادتر دل دوستانش بدو شادتر دگر آنک پرسد که دشمن کراست کزو دل همیشه بدرد و بلاست چوگستاخ باشد زبانش ببد ز گفتار او دشمن آید سزد دگر آنک پرسید دشوار چیست بی‌آزار را دل پر آواز کیست
