((Vers 1) Die stilte was ’n swaar, toe vertrek, ’n deur sonder ’n sleutel, Ek moes weer leer om klanke te vorm uit my eie struikel. Op vyf-en-dertig het die klok geslaan, ’n skielike resies om te hardloop, Om in te haal op al die jare wat die skaduwees wou verkoop. Die wêreld was vinnig en skerp, ’n taal wat ongesê gebly het, Terwyl ek die alfabet in ’n breekbare kop weer moes aanmekaarsit. (Koor) En die gees seëvier oor die liggaam as die pille eers verdwyn, As jy deur die grys sones loop en soek na jou eie belyn. Vyftien jaar van wiele wat draai, en dan roep dit weer van vooraf— ’n Keuse om die stil storm te trotseer, sonder skild of staf. Ek ontrafel die knope van hoe om te voel en hoe om te staan, En ontwerp myself oor en oor, soos die seisoene kom en gaan. (Vers 2) Empatie is ’n swaar las as die grense begin vervaag, Sarkasme is ’n doringdraad wat aan ou verdediging knaag. Om integriteit vas te hou waar reg en verkeerd bots en breek, En die respek te navigeer wat ander sommer wegsteek. Verskillende eeue van groei, ’n klipperige, steil pad om te loop, Om te leer wat werklik myne is en wat my net vashou in hoop. (Koor) Waar die gees seëvier oor die liggaam as die pille eers verdwyn, As jy deur die grys sones loop en soek na jou eie belyn. Vyftien jaar van wiele wat draai, en dan roep dit weer van vooraf— ’n Keuse om die stil storm te trotseer, sonder skild of staf. Ek ontrafel die knope van hoe om te voel en hoe om te staan, En ontwerp myself oor en oor, soos die seisoene kom en gaan. (Brug) Dit is ’n siklus van die vuur—brand af om nuut te bou, Ek sif deur die as vir die weergawe wat ek kan vertrou. Geen chemiese vangnet om my te gryp as ek sou gly, Net die krag van die fokus wat binne-in my bly. Elke fase ’n nuwe vel, ’n dieper plek om asem te haal, Ek leer wat om te koester en wat om agter te laat in die dal. (Kitaarsolo / Instrumentale Breuk) (Koor) Ja, die gees seëvier oor die liggaam as die pille eers verdwyn, Ek staan regop in die grys sones, my eie stem is rein. Vyftien jaar van wiele wat draai, en hier is dit weer terug— Om die nuutste stil storm te trotseer, met my oë op die lug. Ek ontrafel die laaste knope van hoe om te voel en te staan, Gereed vir wie ek nou is, met oop, standvastige hande vorentoe gaan. (Outro) Nie meer besig om in te haal nie. Net aan die stap deur die grys. Gees oor die liggaam. Elke tree wys die wys. Oorontwerp. Heel.
0/500