Σιωπή σαν πέπλο τυλίγει το φως Σκιές περπατούν σε καθρέφτη κενό Ποια μνήμη σαν άστρο σβηστό με καλεί Στον κύκλο που πλάθεις, οι μορφές διαλύονται Κι εγώ σαν ψίθυρος σε άβυσσο χάνω Μα ξαναγεννιέμαι απ’ το ίδιο κενό Λέξεις σαν θραύσματα, γυαλί που ματώνει Η φωνή σου σαν άνεμος σπάζει το χρώμα Κι η γαλήνη σαν όνειρο φεύγει μακριά . Στον κύκλο που πλάθεις, οι μορφές διαλύονται Κι εγώ σαν ψίθυρος σε άβυσσο χάνω Μα ξαναγεννιέμαι απ’ το ίδιο κενό Μήπως κερδίζεις όταν ο χρόνος παγώνει Μήπως γελάς όταν το είδωλό μου σβήνει Πες μου αν αξίζει να υπάρχω σαν σκιά. Φλόγες που σβήνουν, ανάβουν ξανά Κύματα σιωπής με τραβούν μακριά Κι η ψυχή μου σαν άβυσσος ψάχνει φως Στον κύκλο που πλάθεις, οι μορφές διαλύονται Κι εγώ σαν ψίθυρος σε άβυσσο χάνω Μα ξαναγεννιέμαι απ’ το ίδιο κενό Σκιά στον καθρέφτη, φως που λυγίζει Κύκλοι που σπάζουν, ψυχή που ραγίζει Μέσα στο κενό, ξανά ανασαίνω Σαν άνεμος άφθαρτος, αιώνια μένω
