ความอายในห้างเย็น

[Verse 1] โหนรถสองแถวจากบ้านนา เข้าเมืองหาดใหญ่เมืองโต เช่าห้องเหล็กเดือนสามพัน แอร์ในห้างเย็นกว่าแอร์ห้องโหมเรา ติ๊ดบาร์โค้ด แล้วยิ้ม ติ๊ดบาร์โค้ด แล้วยิ้ม สิ้นเดือนโอนเบี้ยให้แม่ ฉานไม่หอนลืมสักเทื่อ [Verse 2] บ่ายวันนั้นประตูแง้ม ฝรั่งคนหนึ่งย่างเข้ามา เสื้อขาวหอมกลิ่นแดดบาง ตาสีฟ้าเหมือนฟ้าหลังฝนซา แลตาฉานแล้วเขายิ้ม ฉานหลบตาแทบไม่ทัน อยากแหลง “ไฮ” แต่ลิ้นแข็ง ได้แต่ก้มหน้าติ๊ดของต่อพันนั้น [Chorus 1] โอ้ ความอายเอ้อ มึงทำฉานพลาดไป แค่คำเดียวแท้ ๆ ไซฉานไม่กล้าแหลงออกไป ปล่อยความลักค้างเติ่ง อยู่หน้าเคาน์เตอร์พันนี้ แอบลักฝรั่งคนนั้น เงียบ ๆ จังหู อยู่คนเดียวทุกที [Verse 3] นึกว่าเขาคงลืมฉาน หลายเดือนผ่านเหมือนฝันไป แต่เขาหลบมาอีกเทื่อ ลากกระเป๋าพักโรงแรมข้างห้างใหญ่ เทื่อนี้เขาถือโปสการ์ด ยื่นมาแล้วแหลงไหร่สักอย่าง ฉานรับไว้เฉยพันนั้น ไม่ได้แหลงตอบสักคำ หวางอกอีตาย [Bridge] คืนนั้นแม่โทรมาหา เสียงสั่นว่าไม่บายอย่างแรง รถสองแถวเที่ยวแรกออกตีห้า ฉานต้องแขบหลบเรินก่อนแจ้ง ถอดเสื้อพนักงาน วางป้ายชื่อไว้หน้าเคาน์เตอร์ ลาแล้วหนาหาดใหญ่ ฉานสิหลบบ้านแล้วหนา เจ้าตาคู่นั้นเหอ [Chorus 2] โอ้ ความอายเอ้อ มึงลักความลักของฉานไป กี่เทื่อที่แลตากัน ฉานก็ยังไม่กล้าแหลงไหร่ ทิ้งความลักเอาไว้ ใต้แอร์เย็นฉ่ำในห้างนั้น ไว้กับฝรั่งคนนั้น ที่ฉานไม่หอนรู้แม้แต่ชื่อเขาสักวัน [Outro] หว่างนี้ฉานหลบอยู่บ้านนา แม่ไม่อยู่หลายปีแล้วหนา บางคืนยังฝันถึงเคาน์เตอร์ เห็นตัวฉานในชุดเก่าหวา เห็นผู้ชายตาสีฟ้า ที่เคยยิ้มให้ฉานวันนั้น เสียดายอย่างแรง ที่เทื่อนั้นฉานไม่กล้าแหลงกับเขาสักคำ ขอบคุณค่าาาาาา…