[Intro — เสียงกระซิบซ้อนกัน / เสียงหายใจ / เสียงกล้องชัตเตอร์] สวยจัง... ทำไมไม่แต่งหน้า โทรมจัง... ทำไมไม่ดูแลตัวเอง ผอมไป... อ้วนไป... แก่ไป... เด็กไป... (ฮา—อา—อา) มีใครเคยถามไหม ว่าฉันอยากเป็นอะไร นอกจากสิ่งที่พวกคุณมองเห็น [Verse 1 — จังหวะเบา ๆ เหมือนเครื่องจักรชีวภาพ] กระจกหนึ่งบาน บอกว่าฉันควรเปลี่ยนอะไร หน้าจอหนึ่งจอ บอกว่าฉันควรเหมือนใคร เสื้อผ้าหนึ่งชุด กลายเป็นคำตัดสิน ใบหน้าหนึ่งใบ กลายเป็นสมบัติสาธารณะ ทุกคนมีคำแนะนำ ทั้งที่ไม่เคยอยู่ในร่างกายนี้ ทุกคนมีความคิดเห็น ทั้งที่ไม่ได้ใช้ชีวิตนี้ [Pre-Chorus — เสียงร้องเริ่มแตกแขนง] ถ้าฉันสวย ฉันต้องระวังสายตา ถ้าฉันไม่สวย ฉันต้องระวังคำพูด ถ้าฉันแก่ ฉันต้องพยายามดูเด็ก ถ้าฉันดูเด็ก ฉันต้องพิสูจน์ว่าฉันโตแล้ว (อา—อา—อา—อา!) [Chorus — กลองอิเล็กทรอนิกส์และเสียงประสาน] ฉันไม่อยากถูกมอง! ไม่ใช่เพราะฉันไม่มีตัวตน ฉันไม่อยากถูกมอง! ไม่ใช่เพราะฉันละอาย ฉันแค่อยากเดินผ่านผู้คน โดยไม่กลายเป็นหัวข้อสนทนา ฉันแค่อยากมีใบหน้า โดยไม่ต้องเป็นผลงานของใคร มองฉันได้ไหม โดยไม่ต้องให้คะแนน เห็นฉันได้ไหม โดยไม่ต้องตัดสิน [Verse 2 — จังหวะซับซ้อนขึ้น / เสียงพูดสลับเสียงร้อง] ฉันลองแต่งหน้า มีคนบอกว่าพยายามเกินไป ฉันออกจากบ้านหน้าสด มีคนบอกว่าไม่ให้เกียรติใคร ฉันใส่เสื้อผ้ารัดรูป มีคนคิดว่ารู้จักฉันแล้ว ฉันใส่เสื้อผ้าหลวม ๆ มีคนถามว่าปล่อยตัวทำไม (ฮึ่ม... ฮึ่ม...) พวกคุณมีมาตรวัด สำหรับทุกส่วนของร่างกาย แต่ไม่มีเครื่องมือชิ้นไหน วัดได้ว่าฉันเหนื่อยแค่ไหน [Pre-Chorus 2 — เสียงร้องหลายระดับขัดแย้งกัน] สวยก็เป็นปัญหา! ไม่สวยก็เป็นปัญหา! เปลี่ยนก็เป็นปัญหา! ไม่เปลี่ยนก็เป็นปัญหา! แล้วถ้าฉันหยุดเล่นเกมนี้ ใครจะเป็นคนเดือดร้อน? [Chorus — เสียงประสานขนาดใหญ่] ฉันไม่อยากถูกมอง! ไม่ใช่เพราะฉันไม่มีตัวตน ฉันไม่อยากถูกมอง! ไม่ใช่เพราะฉันยอมแพ้ ฉันแค่อยากเดินผ่านผู้คน โดยไม่ต้องส่งรายงานให้สายตาใคร ฉันแค่อยากมีใบหน้า ที่ไม่ต้องขออนุญาตใครเป็นเจ้าของ มองฉันได้ไหม โดยไม่ต้องให้คะแนน เห็นฉันได้ไหม โดยไม่ต้องตัดสิน [Bridge — ดนตรีหยุดเป็นช่วง ๆ / เสียงร้องดิบ] ถ้าฉันสวย ฉันก็ยังเป็นคน ถ้าฉันไม่สวย ฉันก็ยังเป็นคน ถ้าฉันแก่ ฉันก็ยังเป็นคน ถ้าฉันเปลี่ยนไป ฉันก็ยังเป็นคน ทำไมต้องให้ความงาม เป็นใบอนุญาต สำหรับการได้รับความเคารพ? ทำไมร่างกายของฉัน ถึงกลายเป็นพื้นที่ ที่ทุกคนคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เข้ามาจัดการ? [Experimental Break — เสียงกระซิบและเสียงร้องประสาน] สวย... ไม่สวย... สวย... ไม่สวย... ใครเป็นคนตั้งชื่อ? มอง... ไม่มอง... มอง... ไม่มอง... ใครเป็นคนกำหนด? (อา—อา—อา—อา—อา!) [Final Chorus — ระเบิดเป็นเสียงร้องหมู่] ฉันไม่ใช่ภาพให้พวกคุณตัดสิน! ฉันไม่ใช่ร่างกายให้พวกคุณจัดอันดับ! ฉันไม่ใช่วัยที่ต้องรักษา! ฉันไม่ใช่ความงามที่ต้องพิสูจน์! ฉันเป็นคน ก่อนที่คุณจะมองเห็นฉัน ฉันเป็นคน หลังจากคุณหันหลังให้ฉัน และฉันเป็นคน แม้คุณจะไม่ชอบสิ่งที่เห็น! [Outro — เหลือเสียงร้องเดี่ยวและเสียงหายใจ] วันนี้ฉันจะออกจากบ้าน ไม่ใช่เพื่อให้ใครมอง ไม่ใช่เพื่อให้ใครชม ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าฉันสวย หรือไม่สวย ฉันแค่อยากไปใช้ชีวิต (กระซิบ) โดยไม่ต้องเป็นภาพของใคร
