Szedł z nami przez cały ten szlak, Od Persji po włoski, zakurzony trakt. W jednostce żył jak jeden z nas, Robił swoją robotę, gdy przyszedł czas. Lubił papierosy i piwa zimny łyk, Na sygnał trąbki od razu równał szyk. A pod Monte Cassino, kiedy huknął strzał, Nosił ciężką amunicję i przy działach stał. I choć płonęła ziemia, nie szukał kryjówki, Dawał z siebie wszystko bez zbędnej wymówki. Chłopcy dzielili z nim chleb i swój własny kąt, Paka ciężarówki to był jego drugi dom. Spał w namiocie z resztą, wstawał z pierwszą trąbką, Czasem kogoś zaczepił, by zabawić się psotą. Miał własne nawyki, charakter i styl, Z żołnierzami z kompanii w pełnej zgodzie żył. Lecz gdy padał rozkaz, milkł dziecięcy żart - Szukał swojego miejsca, pokazując wojenny hart. Wojtek! Szedł z nami przez cały ten trud! Wojtek! Nie opuścił nas pośród wojennych dróg! W upale i zimnie, w deszczu, kurzu i błocie, Murem stał przy kompanii w wojennej pożodze. Przez ogień i walkę, od Persji po Włochy, Był jednym z nas - bratem z tej samej piechoty! Gdy ucichły strzały, nie zeszliśmy ze szlaku, Więc na Zachód jechał w taborze z resztą chłopaków. Aż wreszcie w Szkocji znalazł spokojne ciche miejsce, Gdzie spędził ostatnie lata i oddał swoje serce. Obcy ludzie przychodzili, by patrzeć zza ogrodzenia, Machali mu z daleka, nie znając jego imienia. Lecz my, którzy z nim przeszliśmy ten sam krwawy szlak, Wiedzieliśmy dobrze, kogo straciliśmy wraz z nim. W księgach jednostki wpisano ten fakt, Oficjalny stopień i wojskowy pełen akt. Nie maskotka, nie przypadek z wojennych dróg. Kapral Wojtek. Mój i twój druh. Wojtek! Szedł z nami przez cały ten trud! Wojtek! Nie opuścił nas pośród wojennych dróg! Niedźwiedź, co żołnierzem stał się wśród nas, I na tarczach wozów przetrwał próby czas. Z pociskiem w łapach na wieki w sercach trwa - Dudni Dwudziesta Druga Kompania, co pamięć ma! Kapral Wojtek. Syryjski niedźwiedź brunatny. Żołnierz Dwudziestej Drugiej Kompanii Zaopatrywania Artylerii Drugiego Korpusu Polskiego.
