
De zon zakt langzaam omlaag, ik loop met vermoeide tred. Lichten aan, een lege maag. De wereld ligt al lang in bed. De stad wordt stil en rustig nu. Ik stap door een schaduwzee. De lucht is koud, een déjà-vu. De nacht loopt met mij mee. Ik keer huiswaarts na een lange dag. Vol van verhalen, ogen zwaar. Elke stap die achter mij lag. De tijd staat stil en ik ben klaar. Ik keer huiswaarts na een lange dag. Voeten zwaar, terwijl ik loop. Hart vol verhalen en een lach. Onder de sterren vol van hoop. In de straten, geritsel zacht. Bomen wuiven stil gedag. De maan schijnt in de donkere nacht. In de verte dat wat ik mijn thuis noemen mag. De maan bewijst hoe laat het is. Ik slenter door dit labyrint. Lampjes knipperen, als stil gemis. Mijn voeten kraken op het grind. Ik keer huiswaarts na een lange dag. Voeten zwaar, terwijl ik loop. Hart vol verhalen en een lach. Onder de sterren vol van hoop. Nog even en ik ben weer daar. Bij het vuur waar liefde woont. Het leven als een mooi gebaar. Thuiskomen is waar men van droomt. Mijn hond begroet mij met een kwispelstaart. Zijn ogen glinsteren vol van trouw. In het huis wacht een warme haard. Mijn rustplek, waar ik graag blijven zou. Ik keer huiswaarts na een lange dag. Voeten zwaar, terwijl ik loop. Hart vol verhalen en een lach. Onder de sterren vol van hoop. Ik keer huiswaarts na een lange dag. Voeten zwaar, terwijl ik loop. Hart vol verhalen en een lach. Onder de sterren vol van hoop. De dagelijkse zorgen even opzij. Hier voel ik mij altijd thuis. Met elke stap voel ik mij meer mij. Komt de vrede weer in huis. Nog even en ik ben weer daar. Bij het vuur waar liefde woont. Het leven als een mooi gebaar. Thuiskomen is waar men van droomt. Mijn hond begroet mij met een kwispelstaart. Zijn ogen glinsteren vol van trouw. In het huis wacht een warme haard. Mijn rustplek, waar ik graag blijven zou. De dagelijkse zorgen even opzij. Hier voel ik mij altijd thuis. Met elke stap voel ik mij meer mij. Komt de vrede weer in huis. © Artanne -2025

