**[Intro]** We staan onder dezelfde maan, maar lopen allebei een andere baan. Ik weet dat jij niet vrij bent om te gaan, dus laat ik de tijd bepalen waar we staan. **[Verse 1]** Ik heb je nooit verteld hoeveel ruimte je inneemt, hoe vaak jouw naam door m’n gedachten heen zweeft. Alsof de nacht wat langer duurt wanneer jij niet bij me bent, alsof de hemel minder helder is wanneer niemand je herkent. Je hebt iemand naast je, dus ik respecteer die grens, ook al zou ik soms willen dat ik dichter bij je ben. Ik hoef geen plaats die op een ander is gebouwd, ik wil iets dat uit zichzelf ontstaat, iets echts en iets vertrouwds. Misschien zijn wij twee sterren aan dezelfde hemelboog, die elkaar wel kunnen zien, maar nooit raken hoe dan ook. Toch blijf ik niet stilstaan, ik bewandel mijn eigen baan, want wat voor mij bestemd is, hoeft niet voor mij weg te gaan. Soms droom ik van een toekomst die nog nergens is geschreven, van twee mensen die elkaar pas later vinden in het leven. Misschien was jij te vroeg en kwam ik net te laat, of heeft het universum besloten dat het nu nog niet bestaat. **[Pre-Chorus]** Dus ik kijk naar de maan wanneer de stad tot rust komt, en vraag me af waar onze weg uiteindelijk uitkomt. Ik hoef geen antwoord, ik hoef geen zekerheid, sommige dingen vinden hun moment pas met de tijd. **[Refrein]** Misschien vind ik je ooit aan de andere kant van de nacht, wanneer het leven ons opnieuw bij elkaar brengt, onverwacht. Misschien is jouw hemel dan vrij van wat je nu nog bindt, en ben ik degene die je tussen alle sterren terugvindt. Tot die tijd blijf ik leven, blijf ik gaan, zonder op jou te wachten, maar met hoop in m’n bestaan. Want als het ooit gebeurt, wil ik dat het echt gebeurt, niet omdat ik heb geduwd, maar omdat de tijd ons naar elkaar stuurt. **[Verse 2]** Ik probeer je niet te idealiseren, jij raakt me zoals je bent, met al die kleine eigenaardigheden die misschien niemand anders kent. Het zijn niet alleen je ogen, niet alleen je lach, het zijn de momenten die ik met je doorbrengen mag. En ik weet: misschien blijft het bij een gevoel zonder een naam, een verhaal dat nooit begon, of nooit echt heeft bestaan. Misschien ben jij straks gelukkig met iemand anders uit je straat, en moet ik leren dat liefde soms komt zonder resultaat. Ik wil niet degene zijn die tussen jullie in komt staan, of heimelijk blijft hopen dat een ander ooit moet gaan. Als jij ooit alleen bent, laat dat jouw beslissing zijn, niet iets dat ontstaat door mijn verlangen of mijn pijn. Dus ik richt mijn blik weer op de sterren boven mij, want ergens in die oneindigheid ligt meer dan alleen jij. Maar als de maan verschijnt en de wereld langzaam zwijgt, vraag ik me af of ons verhaal ooit nog verder schrijft. **[Bridge]** Misschien ontmoeten we elkaar wanneer we ouder zijn, met andere dromen, andere littekens, andere pijn. Misschien begrijpen we dan wat we nu nog niet verstaan: dat sommige mensen eerst moeten verdwalen voor ze samen verdergaan. **[Refrein]** Misschien vind ik je ooit aan de andere kant van de nacht, wanneer het leven ons opnieuw bij elkaar brengt, onverwacht. Misschien is jouw hemel dan vrij van wat je nu nog bindt, en ben ik degene die je tussen alle sterren terugvindt. Tot die tijd blijf ik leven, blijf ik gaan, zonder op jou te wachten, maar met hoop in m’n bestaan. Want als het ooit gebeurt, wil ik dat het echt gebeurt, niet omdat ik heb geduwd, maar omdat de tijd ons naar elkaar stuurt. **[Outro]** We staan onder dezelfde maan, maar lopen voorlopig onze eigen baan. Misschien kruisen onze wegen elkaar ooit onderweg, en misschien ook niet — de tijd bepaalt wat het ons zegt.
0/500