[Instrumental intro] [Dark Piano] [Cello Solo] [Atmospheric Pads] [Verse 1] [Soft Voice] [Reverb] Zwęglił się mój dotyk, za którym dłonie tęsknią, Jak za twarzą matki najmilszej w siódmej bramie nieba. Skrzydła kruków wyginają horyzont zdarzeń, Formują rzeczywistość... Wystygły już trumny umarłych poetów, Pora zdjąć mokre bandaże i posypać głowę popiołem. [Chorus] [Powerful] [Dramatic] [Strings] Nie wyrosną mi skrzydła, Nawet gdybym zapisał się na rehabilitację. Tu nigdy nic się nie spełnia, nikt nie uchyla okien, Nie jestem bardziej śmiertelny od kota, Któremu zostało jedno życie. [Verse 2] [Rhythmic] [Dark Bass] Już piąta, więc niech ta noc łagodnie skona, Niech przestanie żywić się moją bezsennością. Bardziej święty nie będę od czarnego kota, Co przynosi pecha babciom z kółka różańcowego. Zawsze podziwiałem kocie źrenice, Gdy mieszczą się w nich moje dwa życzenia: Wygrać sen i numerek jeden w kolejce do jutra. [Bridge] [Intense] [Building Tension] [Orchestral] Buduję wewnątrz siebie kościół bez ołtarza, Tu i tak nikt nie zagląda, nikt nie dokona przemienienia. Wino skwaśniało, woda spłynęła do kanału! Nie jestem bardziej święty od Judasza, I łez matki nad grobem syna... [Verse 3] [Slow] [Piano Only] Tarcza cyferblatu skrzypi jak deski w salonie babci, Wskazówki tkwią в objęciach miłości. A Bóg kaligrafuje kursywą moje grzechy, Na dnie wciąż jeszcze bijącego serca. [Final Chorus] [Anthemic] [Full Orchestra] Nie wyrosną mi skrzydła! Zatem nie mówmy o końcu świata, Przestańmy się modlić do bożków z krwawiącego drzewa. Rajski ogród zamknięto w urnie, Z której sypie się złoty piasek... [Outro] [Fade Out] [Clock Ticking Sound] [Cello] Nie wyrosną... Jedno życie... Kursywą... [End]
