
Hayaller betondu Anılar hep yok oldu Aynı sokak aynı kader Şehir beni tanımadı Aynı sokak aynı kader Kimse geri aramadı Çocukluğum teneke çatılarda Yağmur sesiyle büyüdü Şimdi gökdelen dikenler Bizim mahalleyi gömdü Beton yuttu dut ağacını Sustu avludaki köpek Baba derdi “toprak kalır” Kalmamış elde bi’ şey pek Bir avuç çamur cebimde Koca şehir düşman gibi İnsan doğduğu yere değil Kaybettiği yere ait şimdi Sis çöker geceme Karanlık evlere Bir baba duası kaldı Kırık pencerelerde

