****'Τι τον εθές βασιλικό

Τι τον εθές βασιλικό στη γλάστρα να σκαλίζεις, αφού αυτός μαράθηκε... που δε τον εποτίζεις Βασιλικός στη γλάστρα σου μαράθηκα ο καημένος, γιατί δε βάνεις μου νερό... και ζω μαραζωμένος Οταν βραδιάζει η μοναξιά μου πνίγει τα....όνειρα μου, μα σαν προβάλει η χαραυγή, ανθίζουν...τα κλωνιά μου Μες στη γλυκιά Ανατολή η τη μορφή σου βλέπω, και το σκοτάδι της ψυχής... σ’ άγρια φυγή το ...trέpo Μες στην καρδιά μου οι στιγμές και οι τόσες αναμνήσεις, δικάζουνε τον χωρισμό, προστάζουν...να γυρίσεις Τα όνειρά μου άλογα καλπάζουν και βαδίζουν, και στις μυστήριες του μυαλού στράτες...ξαναγυρίζουν Στη σκέψη μου συνάντησα τα μάτια σου να κλαίνε, μα στην πραγματικότητα... είναι οι καρδιές που καίνε Χαμόσπιτο ολέθριο γίνηκε το όνειρο μας, και η αγάπη πνίγηκε... στον αναστεναγμό μας Το αίμα που βγαίνει απ' την καρδιά κρουστάλωσε σαν μέλι, και το αλοίφω στα όνειρα... σαν το μωρό κοπέλι Χωρίσαμε κι ο χωρισμός μ' έχει σημαδεμένο... και να λυθώ απ’ τα δεσμά τσ' αγάπης σου...προσμένω Εδά που φεύγω απ' τη ζωή κι ο κόσμος ξεμακραίνει, όλη η ζωή μου όνειρο που απ' την ψυχή μου...βγαίνει Οταν θωρώ τα μάτια σου... η αγάπη απού προβάλει, ζωή μου δίνει... και γελώ, τον θάνατο μου...πάλι Τον ουρανό όντε κοιτώ, τον Μιχαήλ.... θαυμάζω... Αυτόν προσμένω όντε 'ρθεί η ώρα μου... …..του Τάζω