
diep onder (en daar was niks om te vrees nie)
en die mure en die mure is weg ek het in die swart stroom afgegly verby die huis, verby die jaar en die verval het saam met my gesink stadig, (stadig), soos 'n hand wat oopgaan en daar was niks om te vrees nie (niks om te vrees nie) almal wat ek geken het was daar dryf met hulle oë toe hulle het nooit geweet hulle val nie en nou sink ons saam sag, sonder gewig (sag, sonder gewig) en die mure is weg en die plafon is weg en die paniek is weg en die lig wat breek (ver bo op die water) {ver bo op die water) ek wou dit eens gestop het ek wou eens geskree het maar die beswaar het in borrels opgestyg en niemand het dit gehoor nie en dit was reg so (dit was reg so) daar's 'n maan onder die see (daar's 'n maan onder die see) en sy lig val op die been en die see is mooi (en die see is mooi) en die mure is weg en die plafon is weg en die paniek is weg en die lig wat breek (ver bo op die water) {ver bo op die water) ek het opgehou kyk (ek het opgehou kyk) toe sien ek alles hoe dit altyd al besig was om terug te keer (besig was om terug te keer)

