[Verse 1] Eldr brann á Þróndheims fold, himinn rauðr, en jörð var köld. Klukkur þögðu, fólk var fallið, en reykur steig, sem sorg var kallið. [Chorus] Heyrið klukkur! Bræður, systr – heyrið kallið! Heyrið klukkur hljóma í nótt! Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? [Verse 2] En morginn reis, sem gulli logn, á rústum hélt vér lífsins von. Barnsins rödd ok móður bæn, vöktu upp úr dauðans græn. Við smíðum stein, við reistum heim, við fundum trú í sárum leim. [Verse 3] Í járni hljómað, í hjörtum brenn, sálir forna vekjast enn. Þeir falla, rísa, eins og áður, því borgin lifir, þó stormr náður. [Chorus] Heyrið klukkur! Bræður, systr – heyrið kallið! Heyrið klukkur hljóma í nótt! Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? [Verse 4] Þar ganga menn við Niðarós, með eldr í brjósti, frið í kross. Þeir minnast þá, er féllu hér, í trúnni sterk, í hjarta stér. Því engi dauði kveður land, meðan hljómar klukka grand. [Bridge] Klukkan slær – ok tíminn rennr, hon syngur sögur, sem aldri kennr. Hon kallar oss heim úr vetrar ský, hon ber oss áfram – vér stöndum ný. Þróndheim lifir – vér erum því. [Chorus] Heyrið klukkur! Bræður, systr – heyrið kallið! Heyrið klukkur hljóma í nótt! Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? [Chorus] Heyrið klukkur! Bræður, systr – heyrið kallið! Heyrið klukkur hljóma í nótt! Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? Heyrið klukkur! Þegar Þróndheimr kallar, hvat gjörið þér þá? Translation: [Verse 1] Fire burned upon Trondheim’s ground, the sky was red, yet the earth was cold. The bells were silent, the people fallen, and smoke rose, as if sorrow were its name. [Chorus] Hear the bells! Brothers, sisters – hear the call! Hear the bells sounding in the night! Hear the bells! When Trondheim calls, what will you do then? Hear the bells! When Trondheim calls, what will you do then? [Verse 2] But morning rose, golden and silent, upon the ruins we held life’s hope. The child’s voice and the mother’s prayer awakened us from death’s green shadow. We shaped the stone, we raised the home, we found faith in wounds made whole. [Verse 3] In iron it resounds, in hearts it burns, the souls of the old awaken still. They fall, they rise, as before, for the city lives, though storms may took it. [Verse 4] There men walk by Nidaros, with fire in chest, with peace in mind. They remember those who fell here, strong in faith, steadfast in heart. For no death bids the land farewell, while the bell still sounds its toll. [Bridge] The bell strikes – and time flows on, it sings the tales that never age. It calls us home from winter’s cloud, it carries us forward – we rise anew. Trondheim lives – therefore we are.
