Eg trudde det var over, stormane var borte. Murane stod høge nok, ingen kunne nå meg der. Ikkje livet. Ikkje smerta. Ikkje Gud. Eg kalla det fred, men det var berre avstand. Eg bygde ei øy av stillheit, stein for stein, år for år. Langt frå bråket, langt frå elden, langt frå såret som brann. Eg gravla alle ubesvarte bøner under sanden i djupet. Og når havet ropa namnet mitt, late eg som eg ikkje høyrde. Så braut noko, ikkje verda, ikkje himmelen meg. Ei sprekk kom i festninga, og gjennom såret slepte eit lys inn. For eitt umogleg augneblink rørte eg ved det uendelege, eit minne eldre enn minne, ei røyst utan ord, eit heim eg hadde gløymt. Og brått kom fargane tilbake, og brått byrja det sovande hjartet å puste. No gjer alt vondt stillheita, avstanden, dei tomme romma inni meg. Sinnet skrik: «Gå tilbake! Bygg murane opp att! Vend tilbake til øya! Gløym kva du såg, gløym kva du kjende, GLØYM! Men sjela minnes… Sjela minnes… Sjela minnes… Lyset bak murane, havet bak øya, namnet eg hadde gløymt, andletet under maska. No sit eg mellom ruinane, ser skuggar gli over brotne steinar. Ingenting står att av den eg ein gong var. Øya er broten, draumen er broten, fengslet er broten. Endå kallar det uendelege. Ein del av meg vil springe, ein del vil forsvinne, ein del ønskjer eg aldri hadde vakna. Men slepp meg… Slepp meg frå frykt. Slepp meg frå skilnaden. Slepp meg frå fengslet eg sjølv er. Ta det som er falskt, lat berre det ekte bli att. Siste linjer Slepp meg… Slepp meg… Slepp meg… …og lat meg kome heim.
