Sokak lambaları birer birer sönerken Gölgen bile terk ediyor seni sessizce Cebimde birikmiş eski cümleler var Söyleyemedim, kaldılar öylece. Kırık dökük hayallerin arasında Yolunu arayan bir yolcu gibiyim Fırtına dindiğinde, güneş açtığında Yine de en çok kendime döneceğim. Zaman bir nehir, akıp gidiyor avucumdan Tutmaya çalıştıkça sızıyor parmaklarımdan Yaralar kapanır, izleri hatıra kalır Yeni bir sayfa açılır elbet korkularından. Kırık dökük hayallerin arasında Yolunu arayan bir yolcu gibiyim Fırtına dindiğinde, güneş açtığında Yine de en çok kendime döneceğim. Sadece bekle... Güneş doğacak, yine...
