кляновi лист (maple leaf)

[Куплет 1] За акном шэпча кляновы ліст, Ціхенька, нібы таямніцу нёс. У хаце пахне маціным хлябам І тым цяплом, што не хочацца ўсё ж аддаць у восень. На падаконніку — твая старая кніга, Старонкі жоўкнуць, як лісты за акном. Я чытаю тое месца, дзе мы смяяліся, І слёзы капаюць на паперу, нібы дождж на шкло. [Прыпеў] А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой.... А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой, пакуль сэрца б’ецца ў гэтым целе. [Куплет 2] На стале — твая кружка з кветкаю, Яна ўжо крыху аблупленая, старая. Я наліваю туды свой чай з мятаю, І мне здаецца — ты побач, проста маўчыш за плячыма. Няхай за вокнамі восень плача, Няхай дождж малюе па шкле сляды. У мяне ёсць гэтая ноч і коўдра, І маленькая песня, што грэе, як ты калісьці грэў мяне. [Прыпеў] А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой.... А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой, пакуль сэрца б’ецца ў гэтым целе. [Bridge] У кішэні швэдра — твой стары квіток, З таго канцэрту, дзе мы стаялі ў абдымках. Ён ужо выцвіў, але я ўсё роўна трымаю, Бо гэта — апошняе, што засталося ад цябе цёплага. [Прыпеў] А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой.... А я сяджу, абняўшы калені, Светла мне ад малога агеньчыку. Ты недзе там… ці ўжо зусім недзе… А мне ўсё роўна — ты мой, пакуль сэрца б’ецца ў гэтым целе.