el friendo, bir çakmak… yak onu Nişantaşı’nda, kafam duman, saatler yakın ama bizi buluşturan abi ortada yok hâlâ. dostlar mezar gibi sessiz, ama üstlerinde Prada parlıyor, Mac İtalya’dan gelmiş gibi… Milano vibe’ı, dansta bedel yok, biliyorum. o raksta başım dertte, hissediyorum — emanet para değil bu, sadece hizalanıyor şöhretim, görüyorum. DM’de kayboluyorum, her gece başka bir yüz… her gece başka bir kız buldum, magazin peşimde ama bu sadece gürültü. ehliyet değil derdim, kontrol sadece sigorta gibi, araba canavar ama uçurumdan düşmüşüm, kalbim hâlâ fren izi gibi. yeşil dolar beni kaldırdı her konserden sonra, bastım yatırımı, Avrupa’dan gelen vibe beni sarıp uyuttu sonunda. arkamda kaldı çoğu şey, son ilişkimden dramaya yaklaşmadım, bahaneler havada uçtu, kimse gerçek olmadı yanımda. sahne moduna giremedim tam, zorladım… ama olmadı lan — içimdeki boşluk beni yavaşça sardı.