Ήσουν φωτιά που καίει τη γη, Εκείνος γαλήνη, βαθιά σιωπή. Εγώ καταιγίδα, φωνή δυνατή, Χορέψαμε ώσπου να ’ρθει η αυγή. Τρεις σπίθες γίναν φλόγα ζεστή, Ο κόσμος φώναζε «δεν είναι σωστoί », Μα εμείς κρατήσαμε σφιχτά, Μέσα στη νύχτα, μακριά. Ο χρόνος παίζει, μα η αγάπη ζει, Δάχτυλα γράφουν καρδιές στη γη. Τρεις καρδιές σε μια στιγμή, Δάχτυλα μπλέκονται στη σιωπή. Ο χρόνος σκληρός, μα η ελπίδα ζει, Ίσως μια μέρα να ’ρθει η αρχή. Εσύ φορούσες υπομονή, Εκείνος γελούσε σαν μελωδία. Εγώ ήμουν θύελλα, τρικυμία, Μαζί πετάξαμε στην ουτοπία. Μα το ρολόι χτύπησε ξανά, Κι έδεσε αλυσίδες στη χαρά. Η μοίρα σκληρή, μα η αγάπη ζει, Ουλές σαν χάρτες σε γη που καίει. Τρεις καρδιές σε μια στιγμή, Δάχτυλα μπλέκονται στη σιωπή. Ο χρόνος σκληρός, μα η ελπίδα ζει, Ίσως μια μέρα να ’ρθει η αρχή.
