[Verse 1] Χρόνια παρακμής μετράει η υφήλιος Σκουριασμένα σύνορα Γυάλινα κελιά Χρόνια παρακμής και στην πατρίδα μου Σημαίες μισοσκισμένες στα μπαλκόνια κρεμαστά Μοιάζει ανίκητη η μωρία των ανθρώπων Παντού ειδήμονες Κανείς δεν ντρέπεται Αν ήθελε δουλειά πολλή να γυρίσει ο ήλιος Φαντάσου τώρα που τον σβήσανε στην οθόνη τους [Chorus] Πότε θα αναστηθεί ο άνθρωπος; Πότε θα σηκωθεί απ’ τη λάσπη του; Τόση τεχνολογία Τόση μοναξιά Δε γίνεται Δε γίνεται να ’ναι η μοίρα μας αυτή Ο Χριστός αναστήθηκε Να δούμε Ο άνθρωπος πότε θα βρει ψυχή [Verse 2] Δύσκολες εποχές για όσους έπονται Τους τάζουν μέλλον με δανεικές πνοές Δες τα ερπετά Γλείφουν κι έρχονται Με γυαλισμένα δόντια Πλαστικά χαμόγελα Τόση ευκολία Τόση δυστυχία Δεν έπρεπε ποτέ να συμπορευτούν Άλλαξε ο κόσμος προς το χειρότερο Μα τον πεινασμένο καμιά αλυσίδα δε βαστάει [Bridge] Κανένα χαλινάρι στόμα δε κλείνει Που έμαθε να λέει «φτάνει ως εδώ» Αν μέσα στη στάχτη Κάτι ακόμη σπινθηρίζει Ίσως απ’ το μηδέν να ξεκινήσουμε ξανά (ω, ξανά) [Chorus] Πότε θα αναστηθεί ο άνθρωπος; Πότε θα σπάσει απ’ τα δεσμά του νου; Τόση πληροφορία Τόση σιωπή Δε γίνεται Δε γίνεται να ’ναι η αλήθεια μας αυτή Ο Χριστός αναστήθηκε Να δούμε Ο άνθρωπος πότε θα πει «ζω» ξανά
