[Introitus] [choir] Utrum atheismus utilis est practicus? [solo] Tam utilis quam capilli rufi naturales, Vel statura centum septuaginta. Quare utilis esse debet? Condicio neutra, iudicium utilitatis vanum. [Versus I] Non confidere amico imaginario, Utilis in circumstantiis quibusdam: Problemata fronte directa solvis melius, Non petens phantasma ut agat pro te. Sed fides etiam iuvat: In rebus extra potestatem, Minus anxius si credis providentiam. [Responsorium] Credens tamen responsabilitatem sumere potest Ut atheus; Atheus vero stoica fortitudine Adversitates incertas sustinet. [Versus II (ex oratione serenitatis)] Deus, dona mihi serenitatem Accipere quae mutare non possum, Fortitudinem mutare quae possum, Sapientiam discernere differentiam. — Reinhold Niebuhr. [Responsorium Athei] Non rogo Deum ut det mihi haec, Sed ipse quaero serenitatem, fortitudinem, sapientiam. Credens autem, spiritu orationis, “Mutare quae possum” includit Persequi haec dona, non passive exspectare. [Conclusio (Antiphona finalis)] Atheismus non est instrumentum, Sed eventus fortuitus, accidens. Quaerere utilitatem eius practicam Error categoricus est. Neutralis ut natura ipsa. Amen.
