Μίσος στο βλέμμα μου, σπίθες και καπνός, το φως έχει σβήσει – είμαι μοναχός. Ορκισμένος να μη λυγίσω, μέσα στο χάος θα συνεχίσω. Νεκρές ελπίδες στρώνουνε τη γη, κάθε βήμα, μια πληγή. [Ρεφρέν] Μοναχός – μες στη σιγή μου ουρλιάζω Μοναχός – κι ας μη μ’ ακούει κανείς Μοναχός – την αλήθεια μου σφάζω σε μια κιθάρα γεμάτη πληγές. Αίμα στις σκέψεις, φλόγες στο μυαλό, κι όμως δεν πέφτω… δεν υποχωρώ. Χαραγμένος με σιωπές και κραυγές, μέσα μου πόλεμος, σκιές και πληγές. Όλα τελειώνουν, κι όμως εγώ, μένω στον πόνο… και τον τιμώ. Στάχτη η ψυχή, μα καίει σαν φως – γι’ αυτό υπάρχω… μοναχός. [Ρεφρέν] Μοναχός – μες στη σιγή μου ουρλιάζω Μοναχός – κι ας μη μ’ ακούει κανείς Μοναχός – την αλήθεια μου σφάζω σε μια κιθάρα γεμάτη πληγές.
