Elde fırça, dilde binbir renk, gönülde bir emek, Hayatın her haliyle kurdum içimde bir ahenk. Geçtiğim sokaklara hep bir selam bıraktım, Bu dünya sofrasına, sadece sevgi kattım. İlham olmayı sevdim, her sese kulak verdim, Kendi halinde bir yolcuydum, büyük sözler demedim. Hayat denilen atölyede oyalanan bir çırağım, Sevgiyle dokundum her ana, kendi huzurumda. Kendi yolunda akar bu gönlün o her hali, Bir kuş misali uçarım, yoktur bu yolun bir izi. Demini almış ömrün sessizce kıyısında, Huzur dediğin, bir evin o en güzel hali. İmbatın rüzgârı eser, limanın sakin akşamı, Heybemde topladım, her sevinci, her gamı. Bir sofranın başında birleşirken dünyamız, Paylaştıkça çoğalmak, en büyük varlığımız. Anlamazlar mı dersin, bu ne güzel bir izdir? Geriye kalan sadece, o masmavi denizdir. Sığmam ki bir kalıba, bu sadece yolculuğum, Gideceğim her yer, zaten benim evimdir.
