[Intro | Low Reverb Whisper] Πόσα αλλάξαν χέρια, πόσα γράφτηκαν πριν το κακό; Τέμπη... το σίδερο θυμάται ακόμα. [Bass Drop] [Verse 1] Νύχτα κομμένη στα δυο, ουρλιάζει η λαμαρίνα, παγώνει ο χρόνος πάνω στην καμπίνα. Λένε πως έφταιξε μόνο μια στιγμή, μα κάποιοι μετρούσαν κέρδη πριν χαθεί η ζωή. Ένα τηλέφωνο χτυπά μες στα συντρίμμια, μια μάνα περιμένει μέσα στην αγωνία. Σβησμένα ίχνη, βιαστικά χαρτιά, κι ένα όνομα χαμένο μέσα στη φωτιά. Ποιοι βάλαν υπογραφές; Ποιοι κοιμηθήκαν ήσυχοι μετά; Ποιοι βλέπουν αριθμούς εκεί που κάποιος έβλεπε παιδιά; [Chorus] Τέμπη — στάχτη στον ουρανό, φωνές που ψάχνουν ακόμα γυρισμό. Μια γενιά καρφωμένη βαθιά στις ράγες, κι η αλήθεια καίει ακόμα μέσα στις στάχτες. Τέμπη — καπνός και σιωπή, κάποιοι ξεχάσαν μα δεν ξέχασε η γη. Όσα κι αν θάψουν, όσα κι αν πουν, οι ράγες θυμούνται και θα μαρτυρούν. [Verse 2] Γυαλισμένα γραφεία, κουβέντες κομμένες, δελτία ειδήσεων, εικόνες βολεμένες. Ρωτάμε γιατί κι αλλάζουν τροχιά, μην πέσει το φως πάνω στα σκοτεινά. Υπογραφές στεγνώνουν, κάποιοι κοιμούνται βαθιά, μα στις αποβάθρες μυρίζει ακόμα φωτιά. Κι όσο γυρίζουν το βλέμμα μακριά, οι ράγες θυμούνται καλύτερα απ' τα μυαλά. [Beat Pause] [A Cappella] Άκου... δεν είναι αριθμοί σε χαρτί. Δεν είναι τίτλοι μιας στιγμής. Είναι δωμάτια άδεια, καρέκλες που δε γέμισαν ξανά. [Beat Returns] Κι όσο αλλάζουν λέξεις και εξηγήσεις, η μνήμη δε δέχεται εκπτώσεις. Το αίμα δε σβήνει με μελάνι, ούτε η ντροπή με ανακοινώσεις. [Bridge | Whispered Vocal] Τέμπη... ουρλιάζουν ακόμα οι ράγες. Καμένα βαγόνια, σπασμένες υποσχέσεις. Μπορεί να κρύψεις χαρτιά, μα όχι τα μάτια που είδαν. Μπορεί να σβήσεις σελίδες, μα όχι τα ονόματα που λείπουν. [Final Chorus] Τέμπη — στάχτη στον ουρανό, φωνές που ψάχνουν ακόμα γυρισμό. Μια γενιά καρφωμένη βαθιά στις ράγες, κι η αλήθεια καίει ακόμα μέσα στις στάχτες. Τέμπη — καπνός και σιωπή, κάποιοι ξεχάσαν μα δεν ξέχασε η γη. Όσα κι αν θάψουν, όσα κι αν πουν, οι ράγες θυμούνται και θα μαρτυρούν. [Outro | Cinematic Strings] Θα ’ρθει η μέρα που οι σκιές θα μιλήσουν, και κάθε ψέμα θα βρεθεί γυμνό. Γιατί η μνήμη δεν πεθαίνει στις στάχτες. Μένει. Περιμένει. Και ζητά λογαριασμό.
