(MOST — łagodnie, jak modlitwa): A jeśli jutro będzie trudne… Nie bój się — pójdziemy tam razem. Bo dopóki serca biją, dopóki śnieg spada — jest czas. (ZWROTKA I — spokojnie, z zadumą): Jeszcze chwila, jeszcze krok — rok żegna nas bez słów. W cichym śniegu zapisane nasze ślady pełne snów. Garść uśmiechów, kilka łez, czasem słońce, czasem noc. Ale serca biją mocno, skoro tu wciąż mamy dom… (REFREN — jak obietnica): Zanim spadnie ostatni płatek, zanim zgaśnie zimy dech… Chcę podziękować za te chwile, które świat ocalił w nas. Bo choć mijają dni za dniem, wciąż możemy zacząć znów… Zanim spadnie ostatni płatek — powiedz, że wierzysz w cud. (ZWROTKA II — otwarcie serca): Każdy błąd nauczył żyć, każda rana leczyć też. Już nie chowam się przed światem, bo mam w dłoniach lepszy dzień. Jeśli ktoś odszedł za daleko — noc nam przywróci jego ślad. Miłość nigdy się nie kończy, tylko zmienia drogę nam. (REFREN 2 — szerzej, z chórem): Zanim spadnie ostatni płatek, zanim cisza przykryje rok… Niech nadzieja w nas rozkwita, jak choinki ciepły blask. Bo gdy trzymasz mnie za rękę, każdy strach ma mniejszy głos… Zanim spadnie ostatni płatek — można jeszcze uwierzyć w los. (MOST — łagodnie, jak modlitwa): A jeśli jutro będzie trudne… Nie bój się — pójdziemy tam razem. Bo dopóki serca biją, dopóki śnieg spada — jest czas. (REFREN FINAŁOWY — z pełnym uniesieniem): Zanim spadnie ostatni płatek, chcę podziękować, że tu jesteś. Za każdy oddech, każdy uśmiech, który chronił nas przed łzą. Bo choć mijają wszystkie lata, jedno zostaje — miłość trwa. Zanim spadnie ostatni płatek — zaczyna się nowy świat. (CODA — cichutko): Nowy świat… Nowy śnieg… Nowy sen… Nowe marzenia…
