Μέσα μου φλόγα ανάβει κρυφή, ζητά να σπάσουν της γης τα δεσμά. Ο ήλιος θα λαμπει παντοτινά, Η ψυχή μου σείεται στο βάθος της σιωπής. Σκιές με τυλίγουν, φως με οδηγεί, σαν άνεμος ψιθυρίζει στη σιωπή. Η καρδιά μου καίγεται, θέλει να βρει, τον δρόμο που οδηγεί στην αιώνια πηγή. Μέσα μου δρόμοι ανοίγουν σιωπής, μονοπάτια που δεν βλέπει κανείς. Ο παλμός της ψυχής με κρατά δυνατά, κι οι ελπίδες πετούν σαν φτερά μυστικά. Ο ουρανός φλέγεται, με φως με καλεί, η γη βρυχάται, συντρίβει τη σιωπή. Ανάμεσα στέκομαι, δεμένος στη ζωή, κρατώ τον δεσμό που ποτέ δεν θα χαθεί. Ο άνεμος μάχεται, η θάλασσα βοά, ο ήλιος με καίει, το σκοτάδι με ζητά. Μα μέσα μου ανάβει φλόγα δυνατή, ψάχνει το φως που για πάντα θα ζει. Δύο φτερά αιωρούνται ψηλά, το ένα χάνεται στη σιωπή, στ’ άδεια βουνά. Το άλλο φέγγει σαν φως μες στο κενό, κι η ψυχή μου ποθεί το άπειρο ξανά.
