Η ψυχή μου γαλήνια, σαν θάλασσα βαθιά, κύματα έρχονται και φεύγουν, μα δεν με ταράζουν πια. Στο σκοτάδι βλέπω φως, στο φως ακούω σιωπή, όλα γίνονται για κάποιο λόγο, κι η στιγμή με οδηγεί. Τα βήματα μου γράφουν δρόμους, που δεν διάλεξα εγώ, μα η μοίρα σαν ποτάμι με τραβάει στον καιρό. Κάθε πτώση είναι μάθημα, κάθε δάκρυ μια πηγή, τίποτα δεν είναι τυχαίο, μα η ζωή με συγκρατεί. Στον ουρανό τα άστρα μιλούν, ψιθυρίζουν μυστικά, ότι όλα είναι κύκλος, κι η αρχή δεν είναι μακριά. Η καρδιά μου βρίσκει ρίζες, σε χώμα και σε φως, κι η γαλήνη με τυλίγει σαν αιώνιος σκοπός. Αν χαθώ, θα ξαναβρεθώ, αν πονέσω θα σταθώ, η αλήθεια είναι πορεία, κι όχι τέλος μοναχικό. Στο άπειρο αφήνομαι, χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή, τίποτα δεν είναι τυχαίο, κι η ψυχή μου έχει παραδοθεί.
