Dziś w kuchni zebranie, Garnek już się szykuje, pokrywka lekko drży Marchew się poprawia, por zielenią lśni, Seler z pietruszką głośno grzmi „To nasz wielki dzień jest dziś!” Dumnie marchew mówi: „Ja tu daję blask, Rosół traci smak, gdy zabraknie moich barw!” Uśmiecha się pietruszka: „Ja mam zapach swój, Smutny byłby stół bez aromatu drogi mój!” Hop do garnka, chlup do wody, Swoje mamy wszyscy powody, Choć smakiem i kolorem się różnimy, Rosół z humorem wszyscy tworzymy! Bo najlepszy smak to ten, co odpowiednie warzywa ma! Bardzo poważnie seler mówi: „Ja mam swój styl! Choć nie jestem pierwszy, ważne miejsce mam w nim.” Śmieje się zielony por: „Ja dodaję moc, Bez mojego charakteru rosół traci to coś!” Hop do garnka, chlup do wody, Swoje mamy wszyscy powody, Choć smakiem i kolorem się różnimy, Rosół z humorem wszyscy tworzymy! Bo najlepszy smak to ten, co odpowiednie warzywa ma! Z boku pachnie lubczyk jak królewski gość, Mówi: „Jedna gałązka — i już smaku dość!” Piękny ton wszystkie warzywa razem tworzą wciąż, Bo nawet mały listek zmienia cały dom! Hop do garnka, chlup do wody, Swoje mamy wszyscy powody, Choć smakiem i kolorem się różnimy, Rosół z humorem wszyscy tworzymy! Bo najlepszy smak to ten, co odpowiednie warzywa ma! Nie ten ważny, kto najgłośniej grzmi, Lecz ten, kto z innymi lepsze tworzy dni. Znaczenie ma każdy, każdy swoje miejsce ma, W zwykłym nawet rosole wielka mądrość trwa!
