H’shamayim forgesas siajn panim en h’nokto de hodiaŭ — ruaĥo maĉas ĉe h’randoim de h’mallumo — kaj mi marŝas tra mondo kiu ŝajnigas esti vitro. Sheleg murmuras sian kvietan ribelon — blanka bru-koro — kantante pordim fermite kaj kaŝante ĉiun vojim kiun mi kredis koni. Profunde sub h’keraho — h’tao tenas sian pulson kemo sekreton — glacio shaxora flustras mensogim sub lacegaj paŝim. Mi aŭdas h’nokton longan spiri — malrapide — kemo ĥaya revanta sub h’naharo keraha, atendante h’degelon por rememori sian nomon. Branĉim kliniĝas — ne por adori sed por averti — h’pezo de ŝtormim kolektiĝas en iliaj ostim. Kaj ie ŝtormo kurbigas siajn fingroim — malvarmana profeto — dirante al mi aŭskulti rakontim enterigitajn en neĝamasim. Izoleco frapas dufoje — poste eniras — sed elteno metas ankoraŭ unu seĝon apud h’fajro. Estas blovado en mia brusto — forviŝanta tion kion mi volis diri — reverkante mian koron kemo mapon drivan. Vintro pentras h’mondon en senmoveco — akra beleco — leciono ke nenio restas mola por ĉiam. Kiam fine venas h’degelo — kvieta kemo sliĥo — ĝi kolektiĝas en h’defluilo kemo promeso kiun mi ne atendis gardi. Kaj mi iras plu — tra h’gutado kaj h’malfandiĝo — portante h’silenton kiu instruis min postvivi. Je tagiĝo — h’mondo elspiras — kaj h’ŝtormo lasas sian subskribon en h’tao moliĝinta. Sed ie malantaŭ mi — sheleg ankoraŭ falas — reverkante h’mondon pli rapide ol mi povas rememori ĝin. English quasi-translation The sky forgets its face tonight — wind chewing at the edges of the dark — and I walk through a world that pretends to be glass. Snow hums its quiet riot — a white noise choir — singing doorways shut and hiding every path I thought I knew. Deep beneath the frostline — the earth holds its pulse like a secret — black ice whispering lies under weary shoes. I hear the long night breathing — slow — like an animal dreaming under the frozen river, waiting for the thaw to remember its name. Branches bow — not in worship but in warning — the weight of storms collecting in their bones. And somewhere a storm curls its fingers — a cold-handed prophet — telling me to listen for stories buried in snowdrifts. Isolation knocks twice — then lets itself in — but resilience sets another chair by the fire. There’s a blizzard inside my chest — erasing what I meant to say — rewriting my heart as a drifting map. Winter paints the world in stillness — sharp-edged beauty — a lesson that nothing stays soft forever. When the melt finally comes — quiet as forgiveness — it gathers in the gutter like a promise I didn’t expect to keep. And I walk on — through the drip and undoing — carrying the silence that taught me how to survive. Come daylight — the world exhales — and the storm leaves its signature in the softened ground. But somewhere behind me — snow is still falling — rewriting the world faster than I can remember it.
