
،👑 فصل 5️⃣2️⃣👑 قسمت9️⃣👑2️⃣5️⃣0️⃣📝2️⃣1️⃣0️⃣👑پادشاهی کسرا نوشینروان ۴۸ سال بود👑
[Verse 1] به شمشیر خواهیم ز ایشان گهر همان بدره و برده و سیم و زر بگفتند کز مایهدارانِ شهر دو بازارگانند کز شب دو بهر یکی را نیاید سر اندر بهخواب از آواز مستان و چنگ و رباب چنین داد پاسخ کزین نیست رنج جز ایشان هرآنکس که دارند گنج همه همچنان شاد و خرم زیند کهآزاد باشند و بیغم زیند نوشتند خطی کهانوشه بدی همیشه ز تو دور دست بدی [/Verse 1] [Verse 2] به ایوان چنین گفت شاهِ یمن که نوشینروان چون گشاید دهن همه مردگان را کند بیش یاد پر از غم شود زنده را جان شاد چنین داد پاسخ که از مرده یاد کند هرک دارد خرد با نژاد هرآنکس که از مردگان دل بشست نباشد ورا نیکویها درست یکی گفت کای شاه کهتر پسر نگردد همی گرد داد پدر بریزد همی بر زمین بر درم که باشد فروشندهٔ او دژم [/Verse 2] [Verse 3] چنین داد پاسخ که این نارواست بهای زمین هم فروشنده راست دگر گفت کای شاه برترمنش که دوری ز بیغاره و سرزنش دلی داشتی پیش ازین پر ز شرم چرا شد برین سان بیآزرم و گرم؟ چنین داد پاسخ که دندان نبود مکیدن جز از شیر پستان نبود چو دندان برآمد ببالید پشت همی گوشت جویم چو گشتم درشت یکی گفت گیرم کنون مهتری بهرای و بهدانش ز ما مهتری چرا برگذشتی ز شاهنشهان؟ دو دیده بهرای تو دارد جهان [/Verse 3] [Verse 4] چنین داد پاسخ که ما را خرد ز دیدار ایشان همیبگذرد هش و دانش و رای دستور ماست زمین گنج و اندیشه گنجور ماست دگر گفت بازِ تو ای شهریار عقابی گرفتهست روز شکار چنین گفت کاو را بکوبید پشت که با مهتر خود چرا شد درشت بیاویز پایش ز دار بلند بدان تا بدو بازگردد گزند که از کهتران نیز در کارزار فزونی نجویند با شهریار [/Verse 4] [Verse 5] دگر نامداری ز کارآگهان چنین گفت کای شهریار جهان به شبگیر برزین بشد با سپاه ستارهشناسی بیامد ز راه چنین گفت کای مرد گردنفراز چنین لشکری گشن و زین گونه ساز چو برگاشت او پشت بر شهریار نبیند کس او را بدین روزگار به توقیع گفت آنک گردان سپهر گشادهست با رای او چهر و مهر به برزین سالار و گنج و سپاه نگردد تباه اختر هور و ماه [/Verse 5]

