Salve, ego sum Joe Viator ex tempore et loco Quae certe nescis Nuntios fero qui vultum tuum contristent Nusquam nunc Latine loquuntur Serius dico. Non iocor Verum est, quamquam triste esse possit Latine non loquuntur, ne quidem verbum Lingua Latina fracta est Nunc, si digitum fregeris Aut nasum, sanaberis quasi magica arte Sed linguam frangere multo tragicius est Omnia illa nomina et verba Et ceterae partes orationis Relinquuntur in alto et sicco In litore linguistico oblito. Cum lingua moritur Et verba eius pereunt Humanitas amittit Pretium numerare non possumus. Quomodo nutrimur et alimur Cum optimum nostrum verbum pro pane amisimus? Quomodo sciemus quid in capitibus antiquorum fuerit Cum verba non habeamus ad ea quae dixerunt Quomodo bonum a malo discernemus Sine carmine virtuoso linguae Latinae Sine acri illius linguae ingenio In foveam barbarorum incidimus. Futurum et praeteritum amisimus Nescimus quomodo duraturi simus Mathematicam non habemus, scientiam non habemus Sine lingua cui fidere possimus. Mundum claude Nihil durare potest Sine Latina lingua Nullum futurum est neque praeteritum Latina mortua est O benigna Latina mortua est Et nos quoque omnes Vitae nostrae ad finem Sine lingua nostra Sine cultura nostra Latina cibus est vulturis Aliquid quo avis illa saginabitur Mox nos quoque tam mortui erimus quam Latina
