[Intro – fısıltılı, duygusal] Bir bavul gibi kalbim… Bir şehirden öbürüne savruldum ben… Geceleri resepsiyon ışığında büyüdüm, Sabaha karşı kahvelerle ayakta kaldım… Ama içimde hâlâ o çocuk var… [Verse 1 – yavaş, derin] Babamın sesi kaldı bazen yol kenarlarında, Annemin gözleri sustu eski şarkılarda… Küçük bir evde, büyük yalnızlıklarla Bir kuşun kanadında yaşadım yıllarca… Korona günlerinde duvarlarla konuştum, Şampiyon omzumdaydı, ben ona tutundum… Herkes “geçer” dedi, geçmedi bazı şeyler, Ben gülümserken bile içimde fırtına büyürler… [Pre-Chorus – yükselmeye başlıyor] Ama bak… Düştüğüm yerden kalktım yine… Kırıldım ama kaybolmadım… İçimde hâlâ deli bir ışık var! [Chorus – arena tarzı, dev patlama] HEY! Ben sustum sandılar ama içimde konser vardı! Bir gün bütün ışıklar benim için yanacaktı! Eller havaya, bu gece benim hikâyem! Kaybolmadım ben, sadece geç kaldım biraz! Oooh-oh-oh! Düsseldorf gecelerinde hâlâ ayaktayım! Oooh-oh-oh! Kalbim kırık ama ben hâlâ şarkıdayım! [Drop – house/oriental beat giriyor] La-la-la leylaaa! Du-du-du dumanlar içinde! Yaşa be Ümit, bırak konuşsun millet! Bu gece sahne senin! [Darbuka + techno geçişi] Tak-tak doom! Tak-tak doom! Bir elde geçmişim Bir elde yarınlar! [Verse 2 – tempo artıyor] Beni küçümseyen bütün bakışlara rağmen, Ben hâlâ insan kaldım bu dünyanın içinde… Bir burgeri bölüp paylaşırım yabancıyla bile, Çünkü kalbim hâlâ Trakya düğünü gibi be! Bir yanda Tarkan, bir yanda eski kasetler, Bir yanda çocukluğum, diğer yanda geceler… Ama şimdi binler bağırıyor ismimi birlikte: “ÜMİT! ÜMİT! ÜMİT!” [Final Chorus – tam konser patlaması] Ben geldim yeniden küllerimden! Acılar bile dans ediyor benimle! Bu hayat beni yorsa da bitiremedi, Çünkü içimde hâlâ arena var! Oooh-oh-oh! Telefon ışıkları gökyüzü gibi! Oooh-oh-oh! Şampiyon yukarıdan izliyor sanki! [Outro – seyirci korosu] “İyi ki varsın…” “İyi ki varsın…” “İyi ki varsın Ümit…”
