(MOST — jak modlitwa): A jeśli kiedyś zabraknie mnie… nie płacz — zostawię ślad w opłatku. Bo wrócę znów do waszych serc, gdy zabrzmi świąteczna pieśń… (ZWROTKA I — spokojnie, ciepło): Na białym obrusie gwiazdy przysiadły, jakby znały każdy nasz sen. A lampki na choinkach mrugają łagodnie, jak ciche „kocham” bez słów. Już barszcz pachnie wspomnieniem, opłatek czeka na pierwszy gest… Tyle jest w nas drżącej radości, gdy zasiadamy tak blisko serc. (REFREN — wzruszająco, melodyjnie): Przy tym samym stole schodzą się wszystkie drogi świata. Choć czasem ktoś daleko jest — w sercach miejsce zawsze ma. Przy tym samym stole łzy i śmiech mają jeden dom… Bo najpiękniejszy cud świąt — to że wciąż mamy siebie. (ZWROTKA II — pamięć o tych, co odeszli): Jest pusty talerz dla wędrowca, i dla tych, których zabrał czas… Lecz wierzymy, że są wśród nas, w każdym światełku, co drży. Ich głosy jak echo kolęd unoszą się ponad sny… Miłość nie zna pożegnań — tylko zmienia drogę, by trwać. (REFREN — szerzej, z chórem): Przy tym samym stole każde serce znajduje dom. Wyciągam rękę — i wiem już, że nie muszę się świata bać. Przy tym samym stole czuje się, że Bóg jest tuż… W uśmiechu, w dłoniach, w spojrzeniach rodzi się miłość znów. (MOST — jak modlitwa): A jeśli kiedyś zabraknie mnie… nie płacz — zostawię ślad w opłatku. Bo wrócę znów do waszych serc, gdy zabrzmi świąteczna pieśń… (REFREN FINAŁOWY — pełna orkiestra, chór): Przy tym samym stole czas zatrzymuje swój bieg. Tu nasze życie ma sens — a serce odnajduje ciepło. Przy tym samym stole niech trwa ten świąteczny cud… Bo miłość jest wśród nas — od zawsze i na zawsze. (CODA — cicho): Jesteśmy razem…wśród swoich. Każdy się cieszy bliskością.
0/500