Z popielnika na Wojtusia Iskiereczka mruga: Chodź, opowiem ci bajeczkę, Bajka będzie długa. Była sobie raz królewna, Pokochała grajka, Król wyprawił im wesele, I skończona bajka. Była sobie Baba Jaga, Miała chatkę z masła, A w tej chatce same dziwy, Psst! Iskierka zgasła. Patrzy Wojtuś, patrzy, duma, Łzą zaszły oczęta: Czemuś mnie tak okłamała? Wojtuś zapamięta. Już Ci nigdy nie uwierzę, Iskiereczko mała, Chwilę błyszczysz, potem gaśniesz, Ot i bajka cała. (Zaczekaj Wojtusiu, nie jesteś ciekaw, co się działo potem z Królestwem?) Był sobie Król, był sobie Paś, Była też Królewna, Żyli wśród mórz, nie znali burz, Rzecz najzupełniej pewna. Kochał się Król, Kochał się Paś, Kochali się w Królewnie... I ona też ich kochała, Kochali się wzajemnie... (Fajna bajeczka? A może chcesz poznać jej prawdziwe zakończenie? ) Lecz pewnego dnia stała się rzecz niesłychanie straszna, Pies zjadł Króla, Pasia Kot Królewna ocalała... Biegła, biegła w ciemnych borach, Dechu w pierś nabrała, Iskiereczka włos złapała, Ogniem bór zalała... Więc Wojtusiu zapamiętaj, Zanim znów podumasz... Myśl, co gniew dokonać może, Bo wtedy bajka... Skończy się w Borze...
