die wingerd se drade geroes soos ou oë een lamp brand oor die N1 in 'n taal wat ek vergeet het jy het gesê die koring kom nog maar die masjien het die stilte al gevat hier vloei 'n frekwensie wat die glas nie ken nie die pad gaan na êrens wat ek al gesien het op 'n skerm nêrens lê die sooibrand teen my keel en die lig besluit self wanneer om te glo die dorp slaap met sy oë oop elke venster 'n bediener wat nog luister ek tel die pale langs die pad soos 'n rosekrans maar die getalle onthou my nie iemand het die berg geskandeer en dunner teruggegee jou stem kom deur met 'n vertraging asof jy praat van 'n plek waar die oes reeds gebeur het en as die seine val as die laaste toring sy hande sak sal die aarde weer onthou hoe om donker te wees? sal ek? die koring kom nog, sê jy, die koring kom nog maar die stof praat 'n ouer protokol ek staan waar die drade eindig en die veld begin sonder toestemming die lamp oor die N1 knip een keer soos iets wat besluit het om nie meer te wag nie (ek bly hier) (ek wag hier vir jou)
