[Zwrotka 1] Mówili: „Uważaj, on ma zły plan”, Że serca nie odda, tylko słowa da. Uśmiech jak grzech, spojrzenie jak dym, A ja i tak wpadłam, choć znałam ten typ. Nie nosi róż i nie mówi: „na zawsze”. Nie składa obietnic, nie gra jak w bajce. A kiedy patrzy, cały świat drży, Bo nawet w jego chaosie jesteśmy „my”. [Refren] Bo łobuz nie kocha najbardziej, On kocha po swojemu, jak umie i chce. Nie zawsze idealnie, nie zawsze poważnie, Ale kiedy kocha — naprawdę wiem. Łobuz nie kocha najbardziej, Nie pisze romansów jak z dawnych lat. Lecz gdy już pokocha naprawdę, To za Tobą pójdzie na koniec świata. [Zwrotka 2] Nie ma reguł, nie liczy dni, Czasem znika, potem wraca tu mi. Jednym gestem burzy mi spokój, Drugim koi wszystko, co boli mnie. Nie jest święty, dobrze to wiem, Ma swoje grzechy, ma własny cień. Ale gdy trzyma mnie blisko tak, Wiem, że to więcej niż pusty znak. [Refren] Bo łobuz nie kocha najbardziej, On kocha po swojemu, jak umie i chce. Nie zawsze idealnie, nie zawsze poważnie, Ale kiedy kocha — naprawdę wiem. Łobuz nie kocha najbardziej, Nie pisze romansów jak z dawnych lat. Lecz gdy już pokocha naprawdę, To za Tobą pójdzie na koniec świata. [Most] Nie pytaj mnie czemu, nie pytaj jak, serce nie zna rozsądnych praw. Czasem miłość nie ma planu, tylko ogień, co pali nas [Refren – finał] Bo łobuz nie kocha najbardziej, Ale gdy kocha — to cały on. Bez masek, bez kłamstw, bez udawania, Daje wszystko, co naprawdę ma. Łobuz nie kocha najbardziej, Lecz kocha prawdziwie, aż po kres. I choć nie jest ideałem marzeń. To właśnie w nim zakochałam się. [Outro] Łobuz… Nie kocha najbardziej. Ale kocha naprawdę. To wiem...
