(INTRO fortepian solo, bardzo blisko): Przez długi czas mówiłam szeptem… aż zapomniałam, jak brzmi mój głos. Lecz teraz mam siłę. (ZWROTKA I żeńskie solo — spokojne, pewne): Nie wracam po to, by tłumaczyć się światu, ani by udowadniać, że mam rację. Wracam, bo moje słowa znów chcą oddychać. Nie są już ostrzem ani tarczą, nie chcą ranić, nie chcą chronić. Są takie, jakie są — i to mi wystarcza. (REFREN chór gospel delikatnie, wspierająco): To jest głos, który wraca, nie z mroku — lecz do siebie. To jest głos, który wraca, bo już nie musi milczeć, żeby przetrwać. (chór gospel): — I am here… — (ZWROTKA II męski wokal — ciepły, odpowiadający): Słyszę cię inaczej niż dawniej, nie jak echo strachu. Słyszę cię, bo jesteś obecna, a nie dlatego, że wołasz. Ten głos nie szuka zgody, nie pyta o pozwolenie. On po prostu wrócił na swoje miejsce. (REFREN żeńskie solo + chór szerzej): To jest głos, który wraca i ma siłę, bez pośpiechu i bez winy. To jest głos, który wraca — prawdziwy, nie podniesiony. (chór gospel): — You don’t have to hide… — (MOST dialog, bardzo prosty): (Głos żeński): Czy wolno mi mówić tak, jak czuję? (Głos męski): Jeśli to twój głos — to już jest odpowiedź. (chór cicho): — Mmmmmmmm — (ZWROTKA III żeńskie solo — pełne, spokojne): Niech ten głos nie będzie doskonały, niech czasem zadrży. Niech niesie ślad drogi, którą przeszedł. Bo to nie czystość tonu czyni głos prawdziwym — lecz to, że jest mój. (REFREN FINAŁOWY chór gospel + smyczki): To jest głos, który ma siłę i zostaje. Nie na chwilę, nie na próbę. To jest głos, który wraca — i mówi światłu: Jestem gotowa! (CODA fortepian, jeden oddech): Już nie milczę. Już nie krzyczę szeptem. Mówię swoim głosem.
0/500