Ek praat sag, want ek weet wat kos 'n harde woord ek het die rekening gesien, ek het dit self betaal, kontant. So ek hou dit laag, hou ek dit tussen my tande, en die wind kom haal dit by my mond voordat dit klaar is. Hy vat dit noorde toe. Daar is niemand noord nie. Hy vat dit see toe. Daar is niemand aanboord nie. En ek staan hier met my hande oop Ek vra in 'n taal wat ek self opgemaak het, en niemand het die woordeboek nie. Ek fluister in die wind. Die wind hou dit vir homself. Hoor jy my? Hoor jy my? Ek staan reg hier. Ek staan reg hier. Hulle sê praat harder, asof die klankvlak die probleem is. Asof dit wat ek wil sê in 'n groter stem sal pas. Maar daar's 'n fynheid in die grootheid dit breek as jy dit skreeu, dit oorleef net op fluistervlak, en fluistervlak reis nie ver nie, fluistervlak is plaaslik, iets vir een oor, twee sentimeter, geen wind nie. Ek het net nooit iemand naby genoeg gekry nie. Of ek het. En ek het weggetree. Ek onthou nie meer nie. Ek fluister in die wind. Die wind hou dit vir homself. Hoor jy my? Hoor jy my? Ek staan reg hier. Ek staan reg hier. Ek kies die wind. Ek kies elke keer die oop plek, die hoë plek, die plek waar dit waai, want as niemand my hoor nie, is niks wat ek sê waar nie, en as niks wat ek sê waar is nie, dan hoef ek dit nie te bedoel nie. Ek fluister in die wind. Die wind hou dit vir homself. Hoor jy my? ... Ek staan reg hier.
