Rodzimy się w chaosie, bez wyboru, bez słów, Los rzuca nas na mapę, w przypadkowy punkt snów. Kolor skóry, oczy, uśmiech – to geny, nie my, Rodzina jak korzenie, czasem ranią, czasem sycą sny. [Pre-Chorus] Nie pytają, nie pytają, kim chcemy być, Nie wybierasz, gdzie Twój pierwszy krzyk. Ile miłości, ile bólu w tych dna, Czy to dar, czy przekleństwo, które wciąż trwa? [Refren] Nie mamy wpływu, ale mamy życie, Czy to pasja, czy tylko odbicie? Czy kochać przodków za to, kim jestem, Czy winić ich za błędy i ciemne gesty? Egzystencja jak rzeka bez mostu, Płyniesz, choć wątpisz w drogę, w swoją rolę w żywiołach losu. [Zwrotka 2] Afryka, Europa, na pustyni czy w górach, Każdy krok zapisany w genetycznych chmurach. Orientacja, wygląd – to puzzle, nie gra, Składamy siebie w całość, choć brakuje nam dnia. [Bridge] Czy to dobrze, że rodzina zawsze jest? Czy to ciężar, czy fundament, co trzyma nas w gest? Z przodków czerpiemy siłę i ból, Czy to nasz wybór, czy tylko ślepy tłum? [Refren – Powtórka z emocją] Nie mamy wpływu, ale mamy życie, Czy to pasja, czy tylko odbicie? Czy kochać przodków za to, kim jestem, Czy winić ich za błędy i ciemne gesty? Egzystencja jak rzeka bez mostu, Płyniesz, choć wątpisz w drogę, w swoją rolę w żywiołach losu. [Outro] Jesteśmy wypadkową ich miłości i strachu, W cieniu przeszłości, szukamy własnego szlaku. Czy to dobrze, czy źle – sam wybierasz swój sens, W tej grze bez zasad, gdzie wszystko to... losu gest. Co myślisz, złociutki? Pasuje, czy dorzucamy coś jeszcze z refleksji?
