[Intro] Pieniądz miał być tylko żetonem, cichym mostem między nami. Miał być wymianą dobra za dobro, a nie maszyną, co pożera nas. [Verse 1] Żeton za chleb, żeton za pracę, za dom, za ręce, za czyjś trud. Ale gdy pieniądz rodzi pieniądz, bez dobra — zaczyna kraść. Nie ma stołu, nie ma chleba, nie powstał dach nad głową. Ktoś dopisał nowy procent i nazwał pustkę umową. [Pre-Chorus] Bo kiedy dobro znika z równania, zostaje tylko zimny żeton. Im więcej pustych pieniędzy w świecie, tym większy w ludziach rośnie brak. [Chorus 1] VAT to lichwa, choć mówią: podatek, procent od pracy, od chleba, od dnia. Nie tworzy dobra, tylko zabiera, z każdej wymiany wycina swój ślad. To jałowy pieniądz, jałowy plon, z pustego ziarna wyrasta dług. Lichwa nie tworzy, lichwa pożera, bierze owoce cudzych rąk. [Verse 2] Ktoś powie: „Z VAT-u są drogi, szkoły, mosty, wspólny plan”. Lecz jeśli cel się nigdy nie kończy, to podatek zmienia stan. Podatek powinien mieć miarę, konkretny cel i jasny kres. A kiedy trwa wiecznie na wszystkim, to ukryta lichwa jest. [Pre-Chorus] Bo cel ma początek i koniec, można go zmierzyć, nazwać, znać. A procent wieczny od wymiany po cichu kradnie owoc rąk. [Chorus 1] VAT to lichwa, choć mówią: podatek, procent od pracy, od chleba, od dnia. Nie tworzy dobra, tylko zabiera, z każdej wymiany wycina swój ślad. To jałowy pieniądz, jałowy plon, z pustego ziarna wyrasta dług. Lichwa nie tworzy, lichwa pożera, bierze owoce cudzych rąk. [Verse 3] Czynsz za ściany, czynsz za powietrze, rata ukryta pod ładnym słowem. Najemca płaci swoim życiem, rentier zostaje z mieszkaniem swoim. [Pre-Chorus] Bo jeśli płacisz, płacisz i płacisz, a własność nie przejdzie na ciebie, to pieniądz nie służy już wymianie, tylko człowieka powoli głodzi. [Chorus 2] To też jest lichwa, choć mówią: wygoda, najem, abonament, polisa. Płacisz latami, lecz nic nie zostaje, a owoc pracy odpływa z twych rąk. To jałowy pieniądz, jałowy plon, z pustego ziarna wyrasta dług. Gdzie nie ma dobra na końcu drogi, tam lichwa buduje swój tron. [Verse 4] Leasing bez wykupu, auto w abonamencie, współdzielenie sprzedane jako lepszy wybór. Płacisz za dostęp, nie za dobro, za cudzy zysk i własny wysiłek. Program nie twój, narzędzie nie twoje, wszystko w chmurze, na login, na czas. W większości takich modeli ukryto ten sam lichwiarski, jałowy sens. [Chorus 2] To też jest lichwa, choć mówią: wygoda, najem, abonament, polisa. Płacisz latami, lecz nic nie zostaje, a owoc pracy odpływa z twych rąk. To jałowy pieniądz, jałowy plon, z pustego ziarna wyrasta dług. Gdzie nie ma dobra na końcu drogi, tam lichwa buduje swój tron. [Bridge] Poznaj sztukę obrony przed lichwą, naucz się widzieć ukryty wzór. Pytaj: czy dobro do mnie wraca, czy tylko płacę za cudzy mur? Gdy pieniądz odrywa się od dobra, system zaczyna tworzyć brak. A gdy fałsz nazywa się postępem, wtedy zaczyna kraść. Nie wszystko, co ma ładną nazwę, jest jeszcze wolnością i wyborem. Czasem abonament, najem, podatek są tylko lichwy nowym strojem. [Final Chorus] VAT to lichwa, choć mówią: podatek, procent od pracy, od chleba, od dnia. Nie tworzy dobra, tylko zabiera, z każdej wymiany wycina swój ślad. VAT to lichwa, ukryta w systemie, subskrypcja i najem — ten sam stary wzór. Gdzie nie ma celu, kresu i własności, tam lichwa zabiera owoce cudzych rąk. [Outro] Pieniądz miał być tylko żetonem, nie panem, nie bogiem, nie celem. Gdy dobro wróci do człowieka, pusty pieniądz straci sens. Spójrz na inflację, kredyt, ETF-y, czy dają dobro, czy tylko zysk? Bo kiedy pieniądz odrywa się od dobra — zaczyna kraść...
0/500