Czasem zostaje ktoś w pamięci, kto przypomina nam o sobie, wtedy się czuje, że gołębie jedno w nas; umysł chce poświęcić. Bo w życiu sercem i rozumem kierować można się nauczyć - naraz; oddzielnie tylko głuchym kamieniem stawać się w zadumie. To, co w nas bije, wszyscy wiemy. Lecz - kiedy wpada już do głowy, podpowiadając nam - to niemy głos, który nie chce się wydobyć, by odpowiedzią rozpromienić, szlachetnym będąc w swej wymowie.
