(INTRO — pojedynczy fortepian, cichy wiatr, delikatne dzwonki w oddali): Jeszcze rano grudzień był tylko grudniem. Mokry chodnik. Zimne dłonie. Ludzie biegnący gdzieś przed siebie. A potem... na mój parapet spadł pierwszy płatek. I nagle przypomniałam sobie, że zbliżają się Święta. (ZWROTKA I): Pierwszy śnieg przed Wigilią spadł tak cicho, jakby bał się zbudzić świat. Usiadł lekko na gałęziach, na dachówkach starych kamienic i chat. Ktoś przystanął przy wystawie, dziecko dłonią dotknęło zimnej szyby. A na rynku pośród świateł zapachniało nagle lasem i goździkami. Jeszcze nikt nie śpiewał kolęd. Jeszcze stół był pusty. Ale gdzieś w głębi domu obudziło się oczekiwanie. (PRE-CHORUS — pojawiają się smyczki): Bo czasem wystarczy jeden płatek, żeby wrócił cały świat. Ten sprzed wielu, wielu zim, który nosisz w sobie od dziecięcych lat. (REFREN — szeroki, ciepły, orkiestralny): Pierwszy śnieg przed Wigilią, pierwsze światło pośród szyb. Ktoś już niesie drzewko do domu, ktoś odkurza zapomniany list. Pierwszy śnieg przed Wigilią mówi cicho: — Jeszcze chwilę... Jeszcze kilka grudniowych nocy i znów spotkamy się przy jednym stole. (ZWROTKA II — gitara akustyczna, fortepian): Na strych wracają stare pudła, a w nich bombki pamiętające tyle lat. Jedna trochę już pęknięta, inna nosi ślady małych dziecięcych łap. Mama rozwiesza lampki w oknie. Ktoś próbuje gwiazdy na czubku. A z kuchni płynie zapach ciasta, którego nie potrafi podrobić żaden sklep. I nagle dorosły człowiek stoi z bombką w dłoni... i przez kilka sekund znów ma osiem lat. (REFREN): Pierwszy śnieg przed Wigilią, pierwsze światło pośród szyb. Ktoś już niesie drzewko do domu, ktoś odkurza zapomniany list. Pierwszy śnieg przed Wigilią mówi cicho: — Jeszcze chwilę... Jeszcze kilka grudniowych nocy i znów spotkamy się przy jednym stole. (BRIDGE — muzyka wycisza się, fortepian + wiolonczela): Może nie wszyscy wrócą. Może przy którymś stole zostanie jedno puste krzesło. Może ktoś spojrzy w okno i pomyśli o człowieku, który jest bardzo daleko. Ale tej nocy... pierwszy śnieg spada również dla niego. Na inny dach. Na inną ulicę. Pod tym samym niebem. (ZWROTKA III — muzyka stopniowo narasta): Światło zapala się za światłem, jakby domy przekazywały sobie znak. Jedno okno. Drugie. Trzecie. I już cała ulica zaczyna lśnić. Śnieg przykrywa ślady pośpiechu, samochody zwalniają pośród białych dróg. A grudniowy świat na kilka chwil przestaje pytać: „Dokąd biegniesz?” I mówi: „Wróć do siebie”. (REFREN FINAŁOWY — pełna orkiestra, chór w tle): Pierwszy śnieg przed Wigilią, niech przykryje zmęczony świat. Niech przypomni nam te miejsca, do których serce umie drogę znać. Pierwszy śnieg przed Wigilią, niech zatrzyma na chwilę czas. Bo nim zabrzmi pierwsza kolęda, nim gwiazda pojawi się nad nami... najpierw trzeba wrócić do domu. (CODA — muzyka ponownie bardzo delikatna): Pada. Pada. Coraz mocniej. Na dachy. Na drzewa. Na drogi prowadzące do domów. A gdzieś daleko ktoś właśnie pakuje walizkę. Bo jutro... wyruszy w drogę. (szept): Do domu pokoju
